سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین کنفرانس سراسری آبخیزداری و مدیریت منابع آب و خاک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

امید بهرامی – کارشناس ارشد سازه های آبی
محمود جوان – دانشیار دانشگاه شیراز
علیرضا مسجدی – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز

چکیده:

در این تحقیق یک سری آزمایش در ارتباط با تغییرات توپوگرافی بستر و گسترش چاله آبشستگی پیرامون سه مدل آبشکن متوالی با نسبت های فاصله به طول ۱/۵ ، ۲ ، ۳ ، ۴ در شرایط جریان آشفته و زیر بحرانی با بستر ثابت مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفت . نتایج نشان داد که بیشترین و کمترین میزان عمق آبشستگی بترتیب مربوط به آبشکن های بالادست و میانی می باشد و با کاهش نس بت فاصله به طول آبشکن ها عمق آبشستگی اطراف آنها کاهش می یابد. در نسبت های فاصله به طول بالاتر، محل عمق آبشستگی از نقطه بالادست آبشکن ها به سمت ساحل کانال حرکت می نماید و سبب تشکیل یک ناحیه آبشستگی ثانویه در پایین دست آبشکن ها می گردد . از طرفی ناح یه فعال آبشستگی بر حسب طول قائم آبشکن در محدودهe/L< 1 0< d/L<2 ،۰< c/L<0,68 ،۰<b/L< 1 ،۰<a/L<2,3,>0قرار دارد