سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

امید بهرامی – کارشناس ارشد سازه های آبی، دانشگاه شیراز
محمود جوان – دانشیار بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز
علیرضا کشاورزی – دانشیار بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

چکیده:

در این تحقیق تغییرات توپوگرافی بستر و گسترش چاله آبشستگی پیرامون سه مدل آبشکن متوالی با نسبت های فاصله به طول ۱/۵، ۲، ۳ و۴ در شرایط جریان آشفته و زیر بحرانی با بستر متحرک مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان دادکه بیشترین و کمترین میزان عمق آبشستگی بترتیب مربوط به آبشکن های بالادست و میانی می باشد و با کاهش نسبت فاصله به طول آبشکن ها عمق آبشستگی اطراف آنهاکاهش می یابد. از طرفی ناحیه فعال آبشستگی بر حسب طول قائم آبشکن در محدوده ۰<, e/L, d/L<1/5,0<c/L,0<b/L<1,0<a/L<2 قرار دارد.