سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنگره دامپزشکی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

امید ربیعی فر – دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
فرج الله ادیب هاشمی – دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
سعید بکایی – دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
محمدهاشم فاضلی – دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران

چکیده:

لنگش پس از ورم پستان و مشکلات تولید مثلی به عنوان سومین عامل مهم ضرر اقتصادی در گله های شیری محسوب می شود . مصرف بالای هیدرو کربن ها برای تامین انرژی مورد نیاز برای تولید شیر میتواند دلیل بر حساسیت پذیری بیشتر دامهای پر تولید در برابر عوامل لنگش زا باشد . میزان ایستادن دام در روز نیز در بروز لنگش موثر است . شناخت الگوی بروز لنگش بر حسب میزان تولید دامها می تواند به میزان زیادی ما را در ایجاد شرایط مناسب و کنترل صحیح لنگش در گاوهای پر تولید و با ژنتیک بالا یاری نماید . مطالعه حاضر در یک دامداری صنعتی با ۱۵۰۰ راس دام دوشا و در طول سال ۱۳۸۵ انجام شد . تعداد ۸۲۸ مورد بالینی لنگش در این مدت بروز کرد . نوع عارضه منجر به لنگش و شیر ۳۰۵ روز دوره قبل شیرواری دامها ثبت گردید . دامها به چهار گروه تقسیم شدند : کم تولید ) < 7500) ، متوسط تولید (۷۵۰۰-۹۰۰۰) پر تولید (۹۰۰۰-۱۲۰۰۰) و ممتاز ). > 12000) دامها بر اساس ۱۱ عارضه شایع و دو گروه که دارای بیش از یک عارضه همزمان بودند طبقه بندی شدند . ۶۹۶ راس دام که سال گذشته را بدون عارضه منجر به لنگش بالینی سپری کرده بودند هم به عنوان گروه شاهد برگزیده شدند . میانگین تولید دامها ۱۰۰۶۹ لیتر با انحراف از معیار ۱۹۲۵ بود . بیشترین سهم از لنگش را دامهای پر تولید ۴۸۴) راس %)۵۸- و کمترین آن را دامهای کم تولید ۶۴) راس %)۷- داشتند. گروه های متوسط تولید وممتاز هم به ترتیب ۱۹ و %۱۴ از دامهای دارای لنگش تشکیل میدادند . در هر چهار گروه بیشترین میزان درگیری را عارضه دیجیتال درماتیت %)۳۱-۳۶) و پس از آن لامینایتیس %)۲۳-۲۷) نشان دادند .