سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: دومین کنفرانس سراسری آب

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

رضا یاری – دانشجوی کارشناسی ارشد مرتعداری دانشگاه تهران
علی کهنه – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشگاه تهران
نادر جندقی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشگاه تهران

چکیده:

تغییر کاربری اراضی یکی از فاکتورهای مهم در تغییر جریان هیدرولوژیک، فرسایش حوزه و انهدام تنوع زیستی و منابع طبیعی است. تغییر کاربری اراضی کشاورزی و جنگل همچنین سبب هدر رفت کربن آلی، تخریب ساختمان خاک، کاهش هدایت هیدرولیکی و در نهایت بروز خسارات شدید اجتماعی، اقتصادی و مالی می‌شود. تحقیق حاضر به منظور بررسی تغییر کاربری اراضی در حوزه آبخیز النگ‌دره گرگان و تاثیر آن بر ضریب رواناب و دبی اوج سیلاب در دوره بازگشت‌های مختلف در دو دوره زمانی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۸۷ انجام گرفت. در این تحقیق به منظور تهیه نقشه‌های پوشش گیاهی و نقشه کاربری اراضی از سیستم اطلاعات جغرافیایی استفاده گردید. مقایسه کاربری اراضی در سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۸۷ نشان داد که سطح اراضی جنگلی و کشاورزی از سال ۱۳۴۱ تا سال ۱۳۸۷ کاهش یافته که این کاهش برای اراضی جنگلی و زراعت به ترتیب حدود ۳ و ۱۰ درصد می‌باشد. اراضی مسکونی از سال ۱۳۴۱ تا سال ۱۳۸۷ بدلیل شهرسازی و تبدیل اراضی جنگلی و زراعت به اراضی مسکونی افزایش یافته است که این افزایش حدود ۱۳ درصد می‌باشد. با افزایش ضریب رواناب سطحی دبی اوج سیلاب با دوره بازگشت‌های مختلف از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۸۷ افزایش پیدا کرد. تخریب منابع طبیعی، پوشش گیاهی و تغییر کاربری اراضی باعث افزایش ضریب رواناب و دبی اوج سیلاب شده که در نتیجه بروز سیل و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و مالی را در پی داشته است.