سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: چهارمین کنفرانس بین المللی مدیریت کیفیت

تعداد صفحات: ۲۵

نویسنده(ها):

مهدی جعفری – دانشجوی دکتری
حسین جودکی – دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد بهداشت

چکیده:

هزینه های سلامت، بخش عمده ای از مخارج دولتها را به خود اختصاص داده و این مخارج در طول دو دهه گذشته دارای رشد فزاینده ای بوده اند . طبق بررسی های انجام گرفته بخش عظیمی از این مخارج به پرداخت حق الزحمه نیروی انسانی و بخصوص پزشکان اختصاص داشته است . بدیهی است، ارایه مراقبتهای پزشکی در سطحی عادلانه، کافی و با کیفیت یکی از بزرگتری چالشهای بیشتر حکومتهاست . و تحقق این هدف تا حد زیاد ی به طراحی و استقرار یک مکانیسم پرداخت کارآمد بستگی دارد . هدف این پژوهش بررسی و تحلیل شیوه های مختلف پرداخت به پزشکان است که در این راستا نظامهای پرداخت کارانه (بصورت مبسوط و بعنوان نظام غالب)، سرانه، حقوق و ترکیبی (بعنوان نظامهای جایگزین ) و اثرات آنها بر کیفیت و کارایی مورد بررسی و تحلیل قرار می دهد. روش پ ژوهش : گردآوری اطلاعات این پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای و جستجوی اینترنتی انجام گرفت . برای سنجش کیفیت از چهار معیار نتایج پزشکی، رویه های پزشکی، دسترسی و رضایتمندی استفاده شد. یافته ها : بیشتر مطالعا ت انجام گرفته، به این نتیجه رسیده اند که نظام کارانه باعث افزایش هزینه ها می شود . همچنین این مطالعات ارایه خدمات تکراری و سریع و تقاضای القایی را از مهمترین عوامل کاهش دهنده کارایی در این نظام برشمرده اند. افزایش پوشش خدمات بعنوان یکی از مزایای این نتظام م عرفی شده است . اکثر مطالعات، قضاوت کردن درمورد کیفیت خدمات را ذهنی و غیر معتبر دانسته، ولی اذعان کرده اند که انگیزه های مالی و نزدیکی نظام کارانه به مکانیسمهای بازار از عوامل مخدوش کننده کیفیت در این نظامند.. نتیجه گیری : بهترین نظام پرداخت، نظام پرداخت ترک یبی است و نوع این ترکیب بیشتر به اهداف و سیاستهای بهداشتی درمانی کشورها بستگی دارد . رایج ترین نظام پرداخت ترکیبی، نظام پرداخت کارنه -سرانه است . که سطح بهینه ای از خدمات را ارایه می دهد.