سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: پنجمین همایش بین المللی سواحل، بنادر و سازه های دریایی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

پرویز قدوسی – استادیار دانشکده عمران، دانشگاه علم و صنعت و مشاور بخش بتن مرکز تحقیق
امیر مازیار رئیس قاسمی – کارشناس بخش بتن مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن
طیبه پرهیزکار – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن

چکیده:

بطور کلی وظیفه حفاظت سطحی جلوگیری یا تاخیر در خوردگی آرماتور با ایجاد حفاظت در برابر نفوذ کلرید، دی اکسید کربن، اکسیژن و آب می باشد. یکی از معیارهای اصلی در انتخاب نوع حفاظت سطحی بحث اجازه تنفس به بتن می باشد. بعبارت دیگر از آنجاییکه پیش نیاز اکثر مکانیزمهای مخرب وجود آب می باشد، یک محافظ باید قادر باشد تا از نفوذ آب به داخل بتن جلوگیری نماید و در حین حال اجازه خروج بخار آب از داخل بتن به خارج را نیز بدهد. هر چند هر حفاظت سطحی که اجازه خروج بخار آب را می دهد احتمالا قادر به ایجاد مانع در مقابل گازها نیست. لذا با کاهش رطوبت در داخل بتن، انتشار گازهای اکسیژن و دی اکسید کربن افزایش یافته و احتمال کربناسیون افزوده می گردد.
بنابراین توجه به این نکته با توجه به شرایط در معرض قرارگیری و کاربری سازه حائز اهمیت است.
حفاظت های سطحی بر اساس نوع کاربرد و عملکرد آنها تقسیم بندیهای متفاوتی شده اند. بر اساس یادداشت فنی شماره ۱۳۰ انجمن اطلاعات و تحقیقات ساخت مواد حفاظت سطحی به ۴ گروه زیر تقسیم می شوند: نفوذ کننده ها، درزگیرها و پوششها، مسدود کننده های منافذ، روکشهای سطحی.