سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش ملی کشاورزی بوم شناختی ایران

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

صفیه علی محمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد خاکشناسی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگ
عباس پاشایی اول – عضو هیئت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
تکتم تاجگردان – دانشجوی کارشناسیارشد خاکشناسی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگ

چکیده:

حوزههای آبخیز مناطق شمالی ایران در محدوده خطر بالایی از لغزش قرار دارند . که این به علت اقلیم، موقعیت و پوشش زمین در آنها است . وجود جنگلهای حاره در این مناطق و تغییرات اخیر در پوشش زمین در جنگلهای این نواحی بر میزان وقوع لغزش موثرند . پهنهبندی خطر زمین لغزش روشی جهت کاهش خسارات زمین لغزش است . این تحقیق با استفاده از دو مدل تجربی شامل روشهای مورا – وارسون و حائری – سمیعی با دو مقیاس مختلف نقشههای توپوگرافی انجام شده است . نقشههای توپوگرافی در مقیاسهای ۱:۲۵۰۰۰ و ۱:۵۰۰۰۰ در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفتهاند . عوامل موثر بر وقوع زمین لغزش در روش مورا و وارسون عبارتند از : " شیب، بارندگی، زمینشناسی و زمینلرزه " و این عوامل در روش حائری – سمیعی مشابهند،همچنین به علاوه عوامل " طول راه و رودخانه " . این تحقیق با استفاده از تکنیکGIS و نرمافزار ARCVIWEو ILWISانجام شده است . این نقشهها در دو مقیاس ۱:۲۵۰۰۰) و (۱:۵۰۰۰۰ با نقشه واقعیت زمینی لغزشها روی هماندازی شدند . هنگامی که نقشههای پهنهبندی خطر زمین لغزش ایجاد شدند، معادلات جمع مطلوبیت ۱ و نسبت دانسیته ۲ جهت ارزیابی دو مقیاس ۱:۲۵۰۰۰) و (۱:۵۰۰۰۰ استفاده شدند . دو مقیاس مناسب نقشه عبارت بودند از مقیاس ۱:۲۵۰۰۰ در روش مورا و وارسون و ۱:۵۰۰۰۰ در روش حائری و سمیعی . یافتههای به دست آمده نشان میدهد که روش حائری و سمیعی، کارایی مناسبتری در پهنهبندی خطر زمین لغزه دارد .