سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین کنفرانس سراسری توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی
تعداد صفحات: ۱۵
نویسنده(ها):
بدرالسادات دانشمند – دکترای برنامه درسی ، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید باهنر
علی لطفی زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی

چکیده:
مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر امید به زندگی و عزت نفس زندانیان داراب انجام شد. مطالعه از نوع مطالعات نیمه تجربی پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و آزمایش بود. جامعه اماری این پزوهش شامل کلیه مردان زندانی شهرستان دارای در سال ۱۳۹۳ داوطلب شرکت در برنامه آموزش مهارت های زندگی می باشد تعداد نمونه ۲۸ نفر تعیین شد که بر اساس نمره های پرسشنامه عزت نفس و امید به زندگی ۲۸ نفر از این افراد که پایین ترین نمره ها را داشتند انتخاب شدند که با استفاده از شیوه گمارش تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل جایگزین گردیدند و اعضای هر گروه ۱۴ نفر می باشد سپس دوره اموزش شامل ۱۰ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای آموزش مهارت های زندگی بر اساس دستورالعمل آموزش مهارت های زندگی (کلینکه، ۱۹۹۸، ترجمه محمد خانی ۱۳۸۸) را به مدت دو ماه دریافت کردند. اما گروه کنترل اموزشی دریافت نکردند در نهایت پس آزمون و یکماه بعد آزمون پیگیری همزمان و با شرایط یکسان انجام شد. پایایی پرسش نامه امید به زندگی میلر با ۰/۸۹ و میزان روایی آن ۰/۹۶ پایایی پرسش نامه عزت نفس کوپراسمیت ۰/۹۰ و روایی آن ۰/۹۲ بدست آمد داده ها پس از جمع اوری توصیف و پس از اینکه با آزمون شاپیرو ویلک در مورد نرمال بودن توزیع نمرات آزمون لوین در مورد پیش فرض تساوی واریانس های دو گروه در جامعه و آزمون باکس در مورد پیش فرض تساوی کواریانس های دو گروه در جامعه اطمینان حاصل شد از تحلیل واریانس و کواریانس برای آزمون فرض ها استفاده شد. نتایج نشان داد آموزش مهارت های زندگی بر عرت نفس و ابعاد آن تاثیر مستقیم داشته اما نتوانست امید به زندگی زندانیان را افزایش دهد. در نهایت می توان چنین نتیجه گیری کرد اگر چه آموزش مهارت های زندگی بر عزت نفس آنها تاثیر داشته اما به منظور تاثیر بر امید به زندگی آنان نیاز به تامل بیشتر در ساختار روانشناسی افراد مجرم و زندانی است و احتمالا به درافت مشاوره و روان درمانی همراه با اموزش مهارت های زندگی نیاز دارند.