سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سومین همایش ملی فرسایش و رسوب

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

کامران چپی – عضو هیئت علمی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه کردستان
حسین خالدیان – عضو هیئت علمی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه کردستان

چکیده:

نوع بهره برداری از اراضی فاکتور بسیار مهمی در ایجاد فرسایش و رسوب حوزه های آبخیز به شمار می رود. به دلیل عدم توجه به مسئله قابلیت و تناسب اراضی اکثرا از اراضی به صورت نامناسب و نامعقول استفاده می شود که این استفاده نابجا شدت فرسایش و تولید رسوب افزایش داده است. به منظور مطالعه نقش کاربری اراضی نامناسب در تولید فرسایش ورسوب و پیش بینی تاثیر بهره برداری مناسب در تقلیل فرسایش و رسوب ، حوزه آبخیز پارسل C سد قشلاق سنندج انتخاب شد. ابتدا با استفاده از نقشه های توپوگرافی ۱:۵۰۰۰۰ وعکس های هوایی ۱:۵۰۰۰۰ و ۱:۲۰۰۰۰ و تصاویر ماهواره ای کاسموس ۱:۲۵۰۰۰۰ و ۱:۵۰۰۰۰، نقشه های مورد نیاز حوزه تهیه گردید. سپس مقدار فرسایش و رسوب ویژه در حوزه مطالعه محاسبه و نقشه شدت فرسایش ترسیم شد. برای پیش بینی تاثیر بهره برداری مناسب از اراضی در کاهش میزان فرسایش و رسوب، اقدام به بهینه سازی ضریب کاربری اراضی (Xa) شد. نتایج این تحقیق نشان داد که اراضی دیم رها شده که دارای فرسایش شدید می باشند با تولید رسوب ویژه ۵۸۷/۱۷ متر مکعب مربع در سال و اراضی زراعی آبی که دارای شدت فرسایش کم می باشند با تولید رسوب ویژه ۸۴/۵۴ متر مکعب بر کیلومتر در سال به ترتیب بیشترین و کمترین نقش را در رسوبدهی حوزه آبخیز مورد مطالعه دارا می باشند. اعمال مدیریت مناسب می تواند میزان فرسایش و رطوب حوزه را حدود ۶۶/۳۵ درصد کاهش داده و شدت فرسایش حوزه را از کلاس متوسط به کم بهبود بخشد. همچنین حجم کلی رسوباتی که سالیانه از حوزه خارج می شود ۱۹۰ درصد کاهش می یابد.