سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین همایش ملی صنایع دریایی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

دل آرام گل مروی – کارشناس ارشد آلودگی و حفاظت زیست دریا و محیط طبیعی و تنوع زیستی، اداره ک

چکیده:

اگرچه حمل و نقل دریایی و هوایی موجب انتشار بخش بزرگ و در حال رشدی از شرایط اقلیمی موثر و غالب در مقیاس جهانی می شود اما نقش اصلی آن هنوز به درستی شناخته نشده است لذا در این مقاله آنالیز جامعی از تاثیر عمده حمل و نقل جاده ای، کشتیرانی، خطوط هوایی و شبکه ریلی با نگاهی به گذشته و آینده ارائه گردیده است. چنانکه از دوران پیش از صنعتی شدن، حمل و نقل موجب انتشار حدود ۳۱% CO2 و ۱۵% O3 ناشی از فعالیتهای انسانی شده و در یک نمای کلی انتشارهای ناشی از حمل و نقل موجب حدودا ۴۶% کل انتشارهای ناشی از فعالیتهای انسانی در صد سال آینده خواهد شد. عمده ترین عامل موثر بر گرمایش جهانی CO2 در حضور ازن در لایه تروپوسفر است که عمدتا توسط حمل و نقل ریلی تولید می شود. کشتیرانی نیز با کاهش دوره حضور متان و تاثیر بر گرد و غبار اتمسفری موجب افزایش سرمایش جهانی در آینده خواهد شد که نقش هیچیک از عوامل فوق الذکر در پیمان کیوتو در نظر گرفته نشده است.