سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

غلامرضا قهرمانیان – عضو هیئت علمی بخش تحقیقات فنی و مهندسی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طب
امیر نورجو – عضو هیئت علمی بخش تحقیقات فنی و مهندسی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طب

چکیده:

عدم خاکورزی مناسب در زراعت چغندرقند سبب خروج ناهمگن غده ها و نهایتا " سبب افزایش ضایعات غده ها هنگام برگ زنی و طوقه زنی در موقع برداشت می شود . از این رو ارائه روش خاکورزی مناسب جهت رشد همگن و خروج متناسب ریشه های چغندر قند و رفع مشکلات برداشت مکانیزه ضرورت می یابد . شخم در عمق ۲۰ الی ۲۵ سانتیمتری خاک زیرین را سخت و دست نخورده باقی می گذارد، بر اثرگذشت زمان وعدم تغییر عمق شخم احتمال ظهور لایه سخت افزایش می یابد . وجود این لایه هرچند نازک بر ظهور و تعداد غده با ریشه های منشعب و نیز میزان بیرون زدگی غده از خاک موثر است ( صلح جو و نیاز، ۱۳۸۰ و گوهری، ).۱۳۷۵ تحقیقات ساعتی و سبزه ای ) ۱۳۷۵) نشان داد که بیشترین درصد ریشه های منشعب ) ۱۵ درصد ) و حداکثر میزان بیرون زدگی غده ها از خاک ۱۴/۳) درصد ) از تیمار شخم محلی ( گاوآهن برگرداندار به عمق ۲۰ سانتیمتر در پائیز و دیسک و لولر در بهار ) حاصل میشود، در حالیکه تیماری که در آن از زیرشکن استفاده شده بود از لحاظ درصد ریشه های منشعب و بیرون زدگی غده ها از خاک کمترین مقدار را به خود اختصاص می داد . حسینی (۱۳۷۶) نشان داد که کاربرد زیرشکن در عمق ۵۰ سانتیمتری در پائیز به همراه شخم سطحی ودیسک و ماله در بهار سبب کاهش درصد وزنی تلفات تا ۳/۲ درصد شده و بیشترین عملکرد محصول به میزان ۷۱/۳ تن در هکتار را سبب شده است . نتایج تحقیقی نشانگرآن است که قطع یک سانتیمتر بیش از حد معقول طوقه، تلفات را ۸ درصد، قطع دو سانتیمتر بیشتر تلفات را ۱۵ درصد و قطع سه سانتیمتر بیشتر تلفات را ۲۳ درصد افزایش می دهد ( خواجه ای، ۱۳۷۰ و ساعتی و سبزه ای، ۱۳۷۵ )