سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مهدی قنواتی – دانشجوی کارشناسی ارشد اصلاح نباتات دانشگاه شهرکرد
سعدا. . . هوشمند – عضوهیات علمی دانشگاه شهرکرد
حسین زینلی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان

چکیده:

بابونه (Matricaria spp) از قدیمی ترین گیاهان داروئی است که طی سال های اخیر در برخی مناطق ایران کشت می گردد . برخی منابع این گیاه را به عنوان گیاه هالوفیت(شورپسند) مطرح نموده اند. با توجه به وجود آب و زمین های شور و نیم ه شوری در ایران ، دستیابی به منابع جدید ژنتیکی دارای تحمل بالای شوری ضروری به نظر می رسد . در این زمینه، طی دو آزمایش جداگانه میزان و سرعت جوانه زنی دو گونه از بابونه که در سال های مختلف و از مناطق متفاوت جمع آوری شده بودند در سطوح شوری مختلف مورد بررسی قرار گرفت . در آزمایش اول از گونه M. chamomilla سه ژنوتیپ از اصفهان، کشورهای ایتالیا و مجارستان در ۵ سطح شوری صفر(شاهد)، ۴، ۸، ۱۲ و ۱۶ دسی زیمنس بر متر و در آزمایش دوم از گونه M. aurea بذور سه ژنوتیپ از مناطق اصفهان، خوزستان و مشهد تحت چهار تیمار شوری صفر(شاهد) ، ۶، ۱۲ و ۱۸ دسی زیمنس بر متر بررسی گرد یدند. هر یک از آزمایشات در قالب آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد . بر اساس نتایج بدست آمده در آزمایش مربوط به گونه M. aurea ، اثر شوری و اثر متقابل ژنوتیپ و شوری و همچنین در آزمایش مربوط به گونه M. chamomilla علاوه بر اثرات قبلی ، ژنوتیپ نیز بر صفات میزان جوانه زنی و سرعت جوانه زنی در سطح ١% معنی دار بود . با افزایش سطح شوری در هر دو گونه ودر صفات مورد مطالعه کاهش معنی داری ایجاد گردید . این کاهش بو یژه در بالاترین سطح شوری در هر دو گونه بسیار شدید بود . هرچند بر اساس نتایج حاصل از ژنوتیپ های مورد مطالعه نمی توان به هالوفیت بودن این گیاه اشاره داشت، اما برای بیان دقیقتر بایست و اکنش آن در مراحل بعدی رشد مورد مطالعه قرار گیرد.