سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه طبیعی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مهدی صفدری – استادیار دانشگاه سیستان و بلوچستان
حجت علی شایانفر – کارشناس ارشد استانداری سیستان و بلوچستان

چکیده:

بخش عظیمی از مساحت کشور عزیزمان ایران (۲۱% مساحت کشور) بدلیل قرار گرفتن بر روی کمربند خشک و بیابانی جهان، در زمره اراضی بیابانی و شنزار قرار دارد.
دشت سیستان با ۱۵۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت در شمال سیستان و بلوچستان واقع گردیده و ویژگیهای اقلیمی و محیط طیبعی آن نشان دهنده حاکمیت شرایط بیابانی در این منطقه است.
یکی از مهمترین ویژگیهای سیستان وزش بادهای ۱۲۰ روزه است که معمولا از اوایل خرداد شروع تا پایان شهریور ماه ادامه می یابد. بادهای مذکور در سالهایی که دریاجه هامون پر از آب است سبب نشاط و سرزندگی در منطقه میگردد. اما متاسفانه خشک شدن کامل بستر دریاچه هامون و تبدیل عرصه ۴۵۰ هزار هکتاری آن به کانون تولید ماسه و گردو غبار طی سالهای اخیر باعث برداشت و حملحجم زیادی از رسوبات بادی از کف دریاچه گردیده و در نتیجه خسارات زیادی بر تاسیسات زیر بنائی و معابر و منازل شهری و روستائی وارد گردیده ، ضمن اینکه درصد ابتلا به بیماری های ریوی – چشمی و حتیروده ای نیز بمیزان چشمگیری افزایش یافته است.
در این مقاله نخست ویژگیهای اقلیمی و طبیعی سیستان و سابقه وزش طوفانهای ۱۲۰ روزه مورد بررسی قرار می گیرد و سپس به اثرات زیانبار ناشی از طوفانهای شن در این منطقه پرداختهو در ادامه به راهکارهای پیشگیرانه و کاهش اثرات سوء ناشی از این پدیده اشاره می شود و همچنین اقدامات پیشگیرانه و مقابله ای انجام شده نیز مورد بررسی قرار خواهد گرفت.