سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی بیوتکنولوژی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

نورمحمدی – دانشجوی بیوتکنولوژی کشاورزی دانشگاه علوم و تحقیقات
آزادی – مرکز ملی تحقیقات گل و گیاهان زینتی
معینی – دانشگاه تربیت مدرس
مجیدی – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی

چکیده:

گل مریم (Polianthes tuberose) یکی از مهمترین گلهای شاخه بریده دنیاست که فقط دارای گلهای سفید رنگ می باشد. از آنجا که این گل فاقد گونه های خویشاوند جهت استفاده در برنامه های اصلاحی می باشد، لذا برای معرفی ارقام جدید بررسی امکان باززایی گیاه به روشهای اندام زایی یا جنین زایی جهت ایجاد تنوع ژنتیکی از طریق جهش های سوماتیکی و یا انتقال ژن در این گل ضروری است.
در این تحقیق ، جهت القاء کالوسهای جنین زا ریز نمونه هایی از فلس و قاعده پیازهای گل مریم در محیط کشت MS حاوی ترکیب هورمونی NAA در ۵ سطح (۲، ۱/۵، ۱، ۰/۵، ۰ µM) و BA در ۲ سطح (۵ و ۰ µM) کشت گردید. در آزمایش اول، بیشترین حجم کالوس در ریزنمونه های فلسی در تیمار حاوی ۰/۵ میکرومول NAA به تنهایی و تیمار حاوی ۲ میکرومول NAA و ۱/۵ میکرومول BA مشاهده گردید. تیمارهای فاقد NAA کمترین میزان کالوس دهی را نشان دادند. در آزمایش دوم، بیشترین حجم کالوس در تیمارهای حاوی ۴ و ۲ میکرومول ۲,۴-D مشاهده گردید. بهترین محیطهای کشت جهت القاء کالوسهای جنین زا محیط MS حاوی ۴ میکرومول ۲,۴-D به تنهایی و نیز محیط حاوی ۴ میکرومول ۲,۴-Dهمراه با ۵ میکرومول BAبودند. همچنین در اکثر تیمارهای حاوی ۲,۴-D بر روی ریز نمونه های قاعده پیاز کالوسهای جنین زا تشکیل گردید.