سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: یازدهمین کنگره سالانه انجمن مهندسین متالورژی ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مجید محمدی – دانشجوی دکترا، بخش مهندسی مواد، دانشگاه شیراز
سیروس جوادپور – استادیار بخش مهندسی مواد، دانشگاه شیراز
محمد حسین نشاطی – کارشناس ارشد صنایع، شرکت فولاد آلیاژی ایران
رضا رضایی – کارشناس شرکت فولاد آلیاژی ایران

چکیده:

عناصر آلیاژی نقش عمده ای در خواص نهایی فولادها ایفا می کند، مهمترین پارامتر تاثرگذار در بهینه سازی خواص مکانیکی فولاد توسط عناصر آلیاژی، افزایش سختی پذیری و تغییر ریز ساختار و نهایتا حصول استحکام کششی و داکلیتی بالا می باشد. نقش دیگر این عناصر، کاهش درصد گازهای محلول، پایدار سازی ناخالصی ها و تبدیل آنها به صورت آخالهای فلزی مفید می باشد. کنترل هر یک از این مراحل تاثیر عمده ای روی خواص نهایی فولاد ایفا می کند. در این پژوهش به منظور بهینه سازی خواص مکانیکی فولاد ۴۲CrMoS4، تاثیر افزایش منگنز در محدوده بالای استاندارد و افزایش آلومینیوم در مقادیر ۰/۰۱۵ تا ۰/۰۳ درصد، به طور جداگانه مورد بررسی قرار گرفت. بعد از مقایسه نتایج آزمایشهای متالوگرافی، شکست نگاری و آزمایشهای مکانیکی، و مقایسه نتایج حاصله مشخص گردید در هر دو حالت بهینه سازی خواص نهایی در حد استاندارد بوده و منگنز در مقایسه با آلومینیوم به علت تاثیر روی سختی پذیری باعث بهبود استحکام کششی می شود، در حالی که آلومینیوم به علت تاثیر بر اندازه دانه و پایدار سازی گازهای محلول تاثیر بیشتری روی داکتیلیتی و چقرمگی شکست ایجاد می کند.