سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش ملی فرسایش بادی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

علیرضا امیری ملکی – کارشناس ارشد بیابان زدایی اداره کل منابع طبیعی استان قزوین
جعفر کیا حیرتی – کارشناس ارشد بیابان زدایی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری
هبت ا…. سیفی – کارشناس ارشد خاکشناسی و مدیر کل منابع طبیعی استان قزوین
جمشید محمد بیگی – کارشناس مرتع و آبخیزداری اداره کل منابع طبیعی استان قزوین

چکیده:

بیش از دو سوم مساحت ایران شامل اراضی خشک و نیمه خهشک می با شد بهره برداری بی رویه و غیراصولی بشر از منابع خاک، آب و پوشش گیاهی، همچنین تاثیر عوامل طبیعی به خصوص استیلای خشکسالی های طولانی مدت در طی نیم قرن اخیر موجب تقلیل حاصلخیزی خاک، کاهش ظرفیت منابع پوشش گیاهی، جنگلی و افت سطح آب زیرزمینی به خصوص در مناطق خشک و نیمه خشک شده که این امر سبب گسترش اراضی بیابانی می گردد این مناطق به علت ناپایداری ضعیف لایه های سطحی خاک، وزش باد، رطوبت کم و وضعیت نامناسب پوشش گیاهی، مکان مناسبی برای ایجاد فرسایش بادی می باشد . استان قزوین به علت دارا بودن شرایط فوق استعداد فرسایش بادی و گسترش اراضی بیابانی را دارد. دراین تحقیق با بررسی و مقایسه وضعیت پوشش گیاهی مربوط به سالهای ۱۳۶۶، ۱۳۷۷، ۱۳۸۰ با استفاده از تصاویر ماهواره ای و عملیات میدانی، با شناسایی واحدهای اراضی مطالعات خاکشناسی ، اقتصادی و اجتماعی منطقه مکانهای حساس به فرسایش بادی شناسایی گردید. با بررسی های به عمل آمده مشخص شد که وضعیت پوشش گیاهی از سال ۱۳۶۶ لغایت ۱۳۸۰ سیر قهقرایی داشته است و بر وسعت اراضی افزوده گردیده است.