سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش ملی کشاورزی بوم شناختی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

امیرحمزه حقی آبی – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
عباس ملکی – استادیار گروه مهندسی آب دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
حمیدرضا متین فر – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان

چکیده:

هیدرومدول آبیاری یکی از پارامترهای اساسی در مدیریت آبیاری، طراحی سیستم های آبیاری، طراحی کانال، طراحی زه کش ها و تحلیل اقتصادی پروژه ها و شبکه های آبیاری و زه کشی است که برآورد صحیح و بهینه آن می تواند منافع فراوانی را به دنبال داشته باشد . از طرفی با توجه به این که محدودیت آب، عمده ترین عامل منفی و بازدارنده در زراعت آبی محسوب می شود، مدیریت آبیاری باتوجه به کم آبیاری جای گاه ویژه ای در تحقیقات دارد . بر این اساس، در این مقاله با تخصیص یک متر مکعب در ثانیه آب برای آبیاری و عدم محدودیت زمین، تأثیر مدیریت آبیاری ( کم آبیاری ) بر هیدرومدول آبیاری در منطقه خرم آباد بررسی شده است . بدین صورت که سطح زیر کشت را در شرایط آبیاری کامل و سطوح کم آبیاری ۲۵ ، ۵۰ و ۷۵ برای دو ترکیب از الگوی کشت ( گندم ۷۰ درصد و سویا ۳۰ درصد و گندم ۵۰ درصد و سویا ۵۰ درصد ) محاسبه کرده و سطح زیر کشت گندم را با استفاده ار آب مازاد حا صل از کم آبیاری در سطوح مختلف آبیاری برای هر یک از ترکیب های الگوی کشت به طور جداگانه به دًست آورده و نهایتا افزایش سطح زیر کشت و عملکرد را برای سطوح مختلف آبیاری نسبت به آبیاری کامل برای هر یک از ترکیب های کشت محاسبه شد . و نتایج نشان داد که در ترکیب کشت گندم % ۷۰ و سویا % ۳۰ با استفاده از آب مازاد حاصل از کم آبیاری برای کشت گندم، کاهش ۲۵ درصدی آب مصرفی سبب افزایش ۴۴ درصد سطح زیر کشت و ۴۱ درصدی عملکرد و کاهش ۵۰ درصدی آب مصرفی سبب افزایش ۱۳۲ درصد سطح زیر کشت و ۱۱۰ درصد عملکرد می شود . و اعمال کم آبیاری در ترکیب کشت گندم % ۵۰ وسویا % ۵۰ با کاهش ۲۵ درصدی آب مصرفی افزایش ۵۸ درصد سطح زیر کشت و ۵۵ درصدی عملکرد و کاهش ۵۰ درصدی آب مصرفی سبب افزایش ۱۷۶ درصد سطح زیر کشت و ۱۴۹ درصد عملکرد را همراه دارد .