سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

ابراهیم جواهری – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان

چکیده:

شوری خاک و آب های کم کیفیت ازجمله مسائل جدی در تولید محصولات کشاورزی میباشد. ایران (بالاخص استان خوزستان) از جمله کشورهایی است که با کمبود آب آبیاری و مشکل خاک روبرو است. سه محدودیت اصلی بالقوه که شرط اصلی برای رشد گیاهان در زیستگاه های شور می باشد شامل، استرس آبی که از آب با پتانسیل منفی (پتانسیل منفی بالا) اطراف ریشه ناشی می شود. مسمومیت اختصاصییون که اغلب با جذبزیاد کلرید، سدیمدیگر یون ها در ارتباط است. نامتعادلبودن غذا یا استرس بدون تعادلناشی از یون میباشند.
برای موفقیت در بهره برداری از اراضی شور علاوه بر رعایت موارد و مبانی مدیریتی، تامین عناصر غذایی مورد نیاز گیاهان ضرورت دارد. بدین معنی که با عرضه منظم عناصر غذایی به مقدار و نسبت بهینه شرایطخاک بایستی به گونه ای تغییر داده شود که رشد گیاه بهبود یافته و محصول مناسبی به دست آید (۱). آبرول (۳) مصرف کوددر اراضی شور را به این دلیل مفید می داند که اولاً عرصه عناصر غذایی به میزان کافی وجود ندارد، ثانیاً عرضه کافی این عناصر بهدلیل اثرات آنتاگونیسمی یون های مضر به میزان کافی قابل جذب نیست (۳). شوری زیاد از رشد و فعالیت جمعیت میکروبی خاک ها جلوگیری کرده وبدین ترتیب به طور غیر مستقیم بر تبدیل عناصر غذایی مورد نیاز گیاه و قابلیت جذب آن تاثیر می گذارد. شواهد حکایت از تعداد جمعیت میکروارگانیسم ها بالغ بر ۱۰۰میلیون در هر گرم خاک غیر شور دارد، در حالی که این رقم به ۱۵۰۰ تا ۷۰۰۰۰ میکروارگانیسم درهر گرم خاک شور کاهش می یابد (۱). گاردسیاورهرناندز (۱۹۹۶) از آزمایشات خود نتیجه گرفتند که غلظت نیترات (NO3) و آمونیوم (NH4) تحت تاثیر شوری قرار می گیرد، به طوری که با افزایش هدایت الکتریکی خاک تا سطح ۸ دسی زیمنس بر متر در حضور املاح کلرور سدیم غلظت نیترات خاک ۷۰% کاهش یافته و در شرایطی که املاح محلول خاک را سولفات سدیم تشکیل می داد، غلظت نیترات ۵۰% کاهش یافت (۴).