سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: بیست و ششمین گردهمایی علوم زمین

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

علیرضا صالحی پور – سازمان زمین شناسی واکتشافات معدنی کشور مدیریت زمین شناسی دریایی
راضیه لک – سازمان زمین شناسی واکتشافات معدنی کشور مدیریت زمین شناسی دریایی
ناصر سعدالدین – سازمان زمین شناسی واکتشافات معدنی کشور مدیریت زمین شناسی دریایی

چکیده:

نوسانات سریع سطح آب دریای مازندران در دوره های اخیر سبب گردیده مدیریت سواحل شمالی با مسائل و مشکلات عدیده ای مواجه گردد، لذا بررسی تاثیر نوسانات سطح آب دریای مازندران بر مناظق ساحلی سازنده(پیش رونده) و غرق شونده(پس رونده) برای مدیریت مناطق ساحلی ضروری به نظر می رسد. بررسی تغییرات سطح آب دریا از دیدگاه توسعه پایدار برای مثال، در نظر گرغتن مناطق در معرض مخاطرات زمین شناسی و یا توسعه سازه های ساحلی بسیار مهم و در برنامه ریزی های دراز مدت ضروری می باشد. در این تحقیق مدل ارتفاعی رقومی (DEM)که بر اساس داده های ماهواره ای RAFAR SRTM90*90 و نقشه های توپوگرافی ۱:۲۵۰۰۰ تهیه شده است از داده های آماری موجود از وضعیت نوسان سطح اب دریا مربوط به سال های ۱۸۸۰ تا ۲۰۰۰ و پیش بینی های آینده وضعیت تراز آب دریا که توسط سایر محققین انجام گرفته نیز استفاده شده است. همچنین برای دو منطقه بابلسر تا نور و چالوس-نوشهر بررسی های بسیار دقیق تر انجام شده که در این رابطه از نقشه های توپوگرافی ۱:۲۰۰۰ استفاده شده است. ابتدا داده های ماهواره ای در محیط های نرم افزاری ژئومتیکا و Arc/GIS پردازش گردیده و سپس تصاویر رنگی از سواحل شمالی ایران تهیه شد. سطح فعلی آب دریای مازندران بر اساس داده های موجود، تراز ۲۶/۳- متر در نظر گرفته شد. بالاترین و پایین ترین تراز آب در ۱۲۰ سال اخیر مربوط به تراز ۲۵- متر در سال ۱۸۸۰ و ۲۹- متر در سال ۱۹۷۷ می باشد. همچنین سطوح ۲۵-، ۲۴- و ۲۹- متر بر اساس پیش بینی های انجام شده توسط سایر محققین تا سال ۲۰۲۰ بر روی تصاویر تهیه شده از مناطق ساحلی مشخص گردید و مناطق تاثیر پذیر متمایز شد. نتایج بدست آمده بیانگر آن است که نوسانات سطح آب دریا، سواحل شرقی- جنوب شرقی بویژه مناطق اطراف بندترکمن را بسیار متاثر می سازد و بر وری سواحل جنوب غربی به ویژه مناطق اطراف بندرانزلی و چمخاله نیز تاثیر زیاید خواهد داشت. اما مناطق دیگر از قبیل نوشهر، چالوس و رامسر کمترین تاثیر را خواهند داشت و لذا این مناطق برای برنامه ریزی های بلند مدت توسعه ای در سواحل شمالی ایران مناسب تر می باشند.