سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین کنفرانس سراسری توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی
تعداد صفحات: ۹
نویسنده(ها):
فاطمه رحمانی – فارغ التحصیل روانشناسی بالینی
فاطمه شهابی زاده – استادیار دانشگاه ازاد بیرجند

چکیده:
این پژوهش با هدف بررسی تاثیرارائه گروه درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر رضایت زناشویی مادران دارای فرزند معلول در شهرستان بیرجند در سال ۹۳ به انجام رسید. روش این پژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون، و پیگیری با گروه کنترل و انتساب در دسترس است.. جامعه ی آماری این پژوهش کلیه مادرانی که در سال ۱۳۹۳ در شهر بیرجند کودک معلول در رده سنی ۲ الی ۲۷ سال دارند و تحت پوشش بهزیستی هستند؛ نمونه این پژوهش ۳۰ نفر مادر دارای فرزند معلول که تحت حمایت واحد توانبخشی بهزیستی استان خراسان جنوبی میباشند که ۱۵ نفر این مادران دارای فرزند معلول در کلینیک کار درمانی فراز شهرستان بیرجند گروه درمانی شدند، که با استفاده از جدول مورگان، روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند. ابزار گردآوری دادهها، شامل پرسشنامه رضایتمندی زناشویی (اینریچ؛ ۱۹۸۰)؛ پرسشنامه پنج وجهی ذهن آگاهی (بائر و همکاران،۲۰۰۶)بودند. داده های حاصل با استفاده از روش تحلیل کواریانس چند متغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که. گروه درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود رضایتمندی زناشویی مادران دارای فرزند معلول تاثیر داشت (۰/۰۰۱>p)؛ گروه درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود مولفه های ذهن آگاهی (مشاهده، توصیف، عمل همراه با آگاهی، عدم قضاوت و بهبود عدم واکنش) مادران دارای فرزند معلول تاثیر داشت (۰/۰۰۱>p).