سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

محمد خانی چایکندی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی
کریم مهرورز مغانلو – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی
محمدابراهیم صادق زاده ریحان – کارشناس مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی
عزت اله علیزاده – کارشناس مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی

چکیده:

با توجه به اینکه ۸۵ درصد مساحت کشور ما جزو مناطق نیمه خشک، خشک و فراخشک میباشد . بنابراین آب یکی از مهمترین عوامل محدود کننده رشد گیاهان مرتعی می باشد و از طرف دیگر بارش ه ای شدید و کوتاه و محدودیتهای شوری و قلیائیت خاک، بافت سنگین خاکها و نفوذپذیری کم در اراضی مارنی – تبخیری حساس سبب شده رواناب و فرسایش بط ور فزاینده ای افزایش یابد . جهت رفع این معضل اقدام به شناسایی گیاهن مرتعی مقاوم به خشکی، شوری و قلیائیت گردید و استقرار آنها در این اراضی سبب گردید که میزان فرسایش و رسوب بطور قابل ملاحظه ای کاهش یابد . این پژوهش در قالب طرح آماری بلوکهای کامل تصادفی با پنج تیمار و سه تکرار در جهت شیب شمالی در اراضی با شیب ۸-۱۵ درصد در کرتهای به ابعاد ۲×۲۰ متر مربع در ایستگاه تحقیقاتی خواجه اجراء گردید و نمونه برداری از رواناب انجام و مقدار رسوب تولیدی هر یک از تیمارها برآورد گردید . از سال ۱۳۷۹ لغایت ۱۳۸۱ بمدت سه سال آمار برداری گردید که بیشترین مقدار رواناب در سال ۱۳۸۱ در شیب شمالی مربوط به تیمار شاهد با میانگین ۵۱۵۰۰ لیتر در هکتار و کمترین مقدار میانگین متعلق به تیمار آرتمیزایا + اروشیاتوام باپتینگ با ۱۶۴۵۸/۳ لیتر در هکتار می باشد . تیمار شاهد با ۴۴۸/۳ کیلوگرم در هکتار بیش ترین مقدار رسوب و تیمار آرتمیزیا + اروشیاتوام باپتینگ با ۶۶/۱ کیلوگرم در هکتار کمترین مقدار رسوب را دارا می باشد .