سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش خاک، محیط زیست و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

منیر ملایی – پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، تهران، ایران، دانشگاه شهید
فاطمه تابنده – پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، تهران، ایران
محمد رعایائی – دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
بیژن بمبئی – پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، تهران، ایران

چکیده:

نیشکر برداشت شده از مزارع ، در کارخانه ط ی پروسه های مختلف ی تبد یل به شکر شده و بقایایی چون فیلترکیک، باگاس و ملاس از آن بر جا ی می ماند . اکثر عناصر غذا یی کم مصرف و پر مصرف مورد نیاز برای رشد گیاه نیشکر در ا ین بقا یا وجود دارد . با توجه به ا ینکه ا ین عناصر غذا یی توسط گیاه در طی دوره ر شد از خاک جذب شده اند برای ادامه رشد نیشکر در سالها ی بعد ی مجددا با ید این عناصر طی فرا یندی به خاک برگرداننده شود تا خاک فقیر نشده و یا از بارور ی آن کاسته نشود . افزودن مستقیم این مواد زائد به خاک علاوه بر صرف هز ینه های زیاد حمل و نقل ، انتشار آفات وبیماریها، ایجاد رقابت بین گیاه و میکروبهای تجز یه کننده این مواد زائد مشکلاتی را نیز برا ی آب یاری در پی خواهد داشت, لذا قبل از افزودن ا ین مواد به خاک ضرور ی است طی فرایندهایی ا ین بقا یا تجزیه شده و به صورت کود آلی میکروبی در آ ید تا عوارض جانب ی این بقایا بر طرف شود. باگاس تازه شامل ۳۳/۴درصد سلولز، ٣٠ درصد هم ی سلولز و۱۸/۹درصد لیگنین می باشد .در حال حاضر تولید سالانه باگاس در ا یران بالغ بر یک میلیون تن می باشد که مقدار ی از آن برای تولید کاغذ، نئوپانM.D.F،و یا به صورت افزودنی به خو راک دام استفاده می شود با ا ین وجود حجم عظیمیاز باگاس به مصرف نمی رسد و یکی از معضلات، صرف هزینه ها ی زیاد برا ی معدوم کردن باگاس می باشد . در ا ین مطالعه باگاس بدلیل دارا بودن درصد بالا یی از هیدروکربنها و نیز ارزان، فراوان و در دسترس بودن جهت تجزیه و بازگشت موثر به خاک و اغنای راحتتر آن مورد توجه قرار گرفت.