سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین همایش ملی عمران، معماری و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۹
نویسنده(ها):
عماد کتابچی – کارشناس معماری کارشناسی ارشد شهرسازی برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه شیراز
خلیل حاجی پور – دکترای شهرسازی استادیار دانشگاه شیراز
محمد حسین پور – دکترای شهرسازی استادیار دانشگاه شیراز
عبدالرضا پاکشیر – دکترای شهرسازی استادیار دانشگاه شیراز

چکیده:
امروزه عمدتا به دلیل ایجادبحران کیفیت درمحیطهای شهری وعدم توفیق بسیاری ازبرنامه های توسعه شهری رویکرد برنامه ریزی طراحی محور عنوان میگردد که هدف آن تعامل میان اهداف طراحانه و برنامه ریزانه و هماهنگی آنها دریک راستا است ازدهه ۸۰ که توسط پایداربه مهمترین پارادایم موجود درشهرسازی تبیین میشود نیز اکثرنظری ها به نوعی به آن اشاره می کنند که شهرسازی نوین رشدهوشمند روستا ـ شهر وغیره ازآن جمله اند شهرسازی نوینکه درپاسخ به محلات ناپایدار به وجود آمده به عنوان رویکردی جدید درشهرسازی طیفی کامل ازبرنامه ریزی و طراحی شهری تامعماری رادرنظر میگیرد به نظر می رسد که اصول مطرح شده دراین رویکرد رابطه تنگاتنگی با معیارهای پایداری برنامه ریزی طراحی محور و به تبع آن کیفیت محیط داشته باشند این نوشتار با دیدگاه اثباتی اکتشافی به بررسی تطبیق پذیری این موضوع و نهایتا به ارایه مدلی ازارتباط چندسویه این دورویکرد باهم و باپایداری شهری می پردازد