سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: دومین کنفرانس منطقه ای تغییر اقلیم

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

حسنعلی غیور – گروه جغرافیا، دانشگاه اصفهان
سیدابوالفضل مسعودیان – گروه جغرافیا، دانشگاه اصفهان

چکیده:

خشکسالی از دیدگاه اقلیم شناسی به سالهایی اطلاق می گردد که مقدار بارش سالانه کمتر از میانگین باشد. Parker and corbitt (1993). ظهور پدیده خشکسالی چه برای مناطق خشک و چه برای مناطق مرطوب امریست اجتناب ناپذیر . قسمت اعظم استان اصفهان از نظر اقلیمی با توجه به تقسیم بندی کوپن، جزو مناطق خشک و سرد جهان محسوب میشوند (شفقتی ۱۳۵۳) و متوسط بارش سالانه آن به حدود ۱۷۰ میلیمتر می رسد. در این گونه مناطق تغییرات زمانی و مکانی بارندگی دارای پیچیدگی بیشتری است و از یکنواختی کمتری برخوردار می باشد. استان اصفهان از این نظر نسبتا متنوع است. بخش شمالی، شرقی و میانی آن دارای اقلیمی خشک و کویری است و بخش جنوب غربی و غربی آن دارای اقلیمی تقریبا مرطوب می باشد. بررسیهای متعددی چه در سطح منطقه ای (مسعودیان، ۱۳۷۷) و چه در سطح ایستگاهی (غیور، ۱۳۷۴) روی تغییرات بارش این منطقه انجام گرفته است ولی در این مقاله سعی شده است که تغییرات زماین – مکانییخشکسالیهای استان با مدل های مناسب ریاضی توصیف گردد.