سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی مس

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

فریده ابراهیمی میمند – دانش آموخته دکترای دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر ک
احسان اله سخایی – استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر
همایون بابایی – دانشیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر
جلیل ابشناس – استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر

چکیده:

هدف ما از این مطالعه بررسی تغییرات هیستوپاتولوژی بافت تخمدان موش سوری به دنبال دسترسی طولانی مدت به سولفات مس والقاء مسمومیت مزمن مس بود.در این مطالعه تعداد ۶۳ سر موش سوری در قالب ۳ گروه ۲۱ تایی به شرح زیر مورد آزمایش قرار گرفتند: گروه اول (گروه ۱۰۰ ) و گروه دوم (گروه ۲۰۰ )که در طول پنج هفته ی مورد مطالعه،به ترتیب میزان ۱۰۰ و ۲۰۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز محلول سولفات مس به صورت گاواژ دریافت کردند، و گروه کنترل (گروه C که در طول دوره آزمایش آب مقطر عاری از مس با حجم مشابه دریافت کردند. در پایان هفته های اول، سوم و پنجم نمونه های خون از ۷ موش از هر گروه ۲۱ تایی تهیه گردید. و میزان فاکتور های بیوشیمیایی خون شامل: آسپارتات آمینوترانسفراز، آلانین آمینوترانسفراز و مس مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین پس از کالبد گشایی، نمونه های تخمدان در فرملین ۱۰ درصد برای آزمایش هیستوپاتولوژی نگهداری شد. میزان آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینوترانسفراز درگروه ۲۰۰ بعد از پایان سه هفته از مدت مطالعه در مقایسه با گروه کنترل بصورت معنی داری افزایش یافته است P <0/05 میزان مس پلاسما در پایان ۳۵ روز در گروه دوم (گروه ۲۰۰ ) شش برابر کنترل افزایش یافت. آترزی فولیکولار وسیع در گروه ۱۰۰ پس از ۳۵ و در گروه ۲۰۰ پس از ۲۱ روز مسمومیت ظاهر شده بود. لذا می توان ادعا نمود که تجویز مزمن مس با مقادیری که ایجاد مسمومیت می کند، بر پارامترهای مؤثر بر فعالیت های تولید مثلی جنس ماده در این گونه حیوان اثر منفی و سوء دارد