سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دومین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محمد الباجی – دانشجوی دکتری آبیاری سازمان آب و برق خوزستان
پیوند پاپن – کارشناس ارشد خاکشناسی سازمان آب و برق خوزستان
سعید برومند نسب – عضو هیات علمی گروه آبیاری دانشگاه شهید چمران اهواز
محمدرضا اقبالی –

چکیده:

این روزها واژه " بحران آب " به ویژه در محافل فنی کارشناسان و دست اندرکاران صنعت آب کشور بطور قابل ملاحظه ای بکار گرفته می شود . کاربرد بحران آب همراه با واژه دیگری تحت عنوان " امنیت غذایی " بدان مفهوم است که عدم توجه به این مساله، کفایت تامین مواد غذایی را به مخاطره خواهد افکند . استفاده بهینه از آب، کاهش تلفات و افزایش بازده آبیاری یکی از گام های اساسی در توسعه کشاورزی و افزایش بهره برداری از منابع آب و خاک کشور بحساب می آید و در افزایش تولیدات کشاورزی نقش تعیین کننده ای دارد . یکی از راههای پیشنهادی علم خاکشناسی جهت صحیح مصرف کردن منابع آبی تعیین تناسب اراضی کشاورزی با روش های آبیاری است انتخاب یک روش آبیاری مناسب برای زراعت آبی جهت حصول به یک راندمان
آبیاری بالا ، استفاده حداکثر از آب و حفاظت آب و خاک به مهمی کنترل آفات و افزودن مواد غذائی ( کودها ) برای تولید محصول می باشد . بنابراین عملیات آبیاری پتانسیل لازم برای تبدیل شدن به مهمترین عامل در تعیین کیفیت آب و خاک در هنگام استفاده مداوم و فشرده از آب را دارد .تحت شرایط آبیاری ، سازگاری آب و خاک بسیار مهم می باشد . اگر آب و خاک سازگار نباشند کاربرد آب آبیاری اثر معکوس و منفی بر خصوصیات فیزیکی و شیمیائی خاک دارد . تعیین تناسب اراضی برای آبیاری نیاز به ارزیابی خواص خاک و توپوگرافی دارد. در این تحقیق ۱۵۸۳۱ هکتار از اراضی منطقه گرگر خوزستان مورد ارزیابی کیفی تناسب اراضی برای آبیاری سطحی ( غرقابی) و آبیاری تحت فشار ( قطره ای و موضعی ) قرار گرفت . هدف اصلی این تحقیق مقایسه دو روش مختلف آبیاری بر طبق روش ارزیابی پارامتریک می باشد .