سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: دومین همایش ملی مهندسی و مدیریت کشاورزی، محیط زیست و منابع طبیعی پایدار
تعداد صفحات: ۱۱
نویسنده(ها):
علی اسدی – دانشجوی کارشناسی ارشدسازه های ابی دانشگاه ازاداسلامی واحدعلوم و تحقیقات تهران
آوین حکمی – دانشجوی دکتری منابع آب دانشگاه ازاداسلامی واحدعلوم و تحقیقات تهران

چکیده:
توسعه روزافزون جمعیت و درپی آن افزایش فعالیت های کشاورزی و صنعتی و نیز افزایش حجم فاضلابها و پسابهای شهری موجب الودگی منابع آب موجود شده است یکی ازمهمترین منابع آب قابل استفاده رودخانه ها می باشند میزان الاینده های قابل پالایش برای هررودخانه متفاوت و متغیر است و بسته به نوع و تعداد منابع الاینده و شرایط رودخانه می باشد منابع الاینده می توانند بصورت نقطه ای مانند پسابهای شهری و صنعتی و یا غیرنقطه ای همانند زه آبهای کشاورزی باشند خود پالایی به فعل و انفعالات و فرایندهایی گفته میشود که بصورت طبیعی دریک منبع آبی رخ میدهد ودرنتیجه ی آن میزان الودگی وارد به آب تا رسیدن به حدمطلوب و استاندارد کاهش پیدا می کند به عبارت دیگر به مقادیری ازالودگی که میتواندواردرودخانه شود و رودخانه توانایی پذیرش و کاهش اثرآن را داشته باشد توان خودپالایی گفته میشود دراین پژوهش به بررسی توان خودپالایی رودخانه کارون درسالابی ۹۲-۹۳ درفاصله بین ایستگاه های ملاثانی تافارسیات پرداخته شد نتایج نشان داد بیشترین میزان خود پالایی درتیرماه و دربازه ملاثانی تااهواز و حداقل میزان خود پالای دربازه اهواز تا فارسیات دراذرماه می باشد