سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین کنگره جغرافیدانان ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

مرضیه نصیری – دانشگاه شهید بهشتی دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا برنامه ریزی روستایی
آرزو عابدینی راد – دانشگاه تربیت معلم تهران دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا_برنامه ریزی روستایی

چکیده:

روستاها به عنوان جایگاه اصلی تولید محصولات دامی و کشاورزی دراقتصاد ملی بوده و توسعه ملی شهری ومنطقه ای درارتباطو پیوند تنگاتنگ با توسعه روستایی قراردارد باتوجه به اینکه منابع طبیعی و انسانی غنی دراختیار روستائیان است برنامه ریزی و توسعه سکونتگاه های روستایی اهمیت بسزایی دارد درکشورایران پس ازانقلاب اسلامی اقدامات قابل توجهی درزمینه توسعه نواحی روستایی انجام شده است ولی باوجود انجام فعالیت های عمرانی و خدماتی فراوان که باهدف کاهش شکاف جامعه شهری و روستایی و تحقق عدالت اجتماعی بوده این امر به دلایلی موفق نبوده است باتوجه به اینکه برنامه پنجم توسعه برنامه ای برای پیشرفت و عدالت اجتماعی نام گذاری شده لیکن ابزار ارایه شده جهت دستیابی به اهداف ذکر شده درآن ماهیت کلی داشته و راهبردهای اجرایی تحقق آن به روشنی مطرح نگردیده است درواقع اهداف کمی این برنامه ارایه نشده و ارتباط کمی و کیفی میان بودجه های سالانه درچهارچوب منابع و مصارف میان مدت مدنظر نیست هدف اصلی این تحقیق که بصورت توصیفی مروری انجام شده پاسخگویی به این سوال است که توسعه روستایی درقالب برنامه پنجم چه چالشها و فرصتهایی را پیشرو دارد؟و ایا ادامه روند فعلی میتواند منجر به حذف چالشهای فراروی توسعه روستایی گردد یاخیر؟ درراستای پاسخگویی به این دوسوال عمده برنامه پنجم توسعه و بالاخص ماده ۱۹۴ بررسی شده هم اکنون عمده چالش موجود دربرنامه های توسعه کمرنگ بودن جایگاه روستا و کشاورزی درنظام برنامه ریزی توسعه ملی بوده و نمود چنین رویکردی درفقدان استراتژی بلندمدت برای توسعه روستایی و کشاورزی اشکار است