سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین همایش الکترونیکی یافته های نوین در محیط زیست و اکوسیستم های کشاورزی
تعداد صفحات: ۱۵
نویسنده(ها):
علی رحیمی – دانشجوی دکتری فیزیولوژی گیاهان زراعی و دارویی دانشگاه یاسوج و عضو استعداد های درخشان باشگاه پژوهشگران جوان
راحله باقری – کارشناس ارشد آلودگی های محیط زیست و کارشناس محیط زیست کهگیلویه و بویراحمد
عنایت آرامشیان – کارشناس محیط زیست کهگیلویه و بویراحمد

چکیده:
کشاورزی در ایران بزرگترین بخش اقتصادی پس از بخش خدمات است. حبوبات یکی از محصولاتی است که به دنبال وقوع بحران مواد غذایی ۲۰۰۷ بازار داخلی کشور را نیز در سال های ۲۰۰۸ تحت تأثیر قرار داده است. ایران یکی از صادرکنندگان عمده حبوبات به خصوص نخود در جهان بوده و یک درصد از تولید جهانی حبوبات را به خود اختصاص داده است. تولید حبوبات در ایران طی دوره ۱۳۸۴-۱۳۶۰ از ۲۹۰ هزار تن به ۶۳۹ هزار تن افزایش پیدا کرده است. ارزش افزوده فرآوری غلات و حبوبات از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ روند صعودی داشته و ارزش افزوده سال ۱۳۸۸ تقریباً دو برابر ارزش افزوده سال ۱۳۸۴ می باشد. مقدار واردات حبوبات طی سالهای ۸۱ لغایت ۸۳ بسیار ناچیز و حداکثر آن مقدار یک هزار تن در سال ۸۳ بوده است. در سال ۸۴ این مقدار به حدود ۴/۱۰ هزار تن و در سال ۸۵ به میزان۱۰۷ و در ادامه در سال۸۶ به مقدار۵/۹۳ هزارتن رسیده است .ملاحظه گردید که تا سال ۸۴ واردات حبوبات ناچیز و حداکثر آن یک هزار تن در سال ۸۳ بوده و تراز صادرات و واردات انواع حبوبات تا سال ۸۴ مثبت (صادرات بسیار بیشتر از واردات بوده است)، در حالیکه درسال های ۸۵ و ۸۶ مزیت صادرات را از دست داده ایم. ضرورت افزایش تولید و مصرف مواد غذایی مانند حبوبات برای تأمین کالری و پروتئین از اهمیت بالایی برخوردار است. بی شک کشت مداوم و هر ساله یک و یا تعداد معدودی از گیاهان در اراضی زراعی کشور نیز خود موجب مشکلاتی مانند شیوع آفات و بیماری ها می گردد. لذا به دلایل علمی توسعه کشت و تولید محصولاتی مانند حبوبات در کشور حائز اهمیت زیادی است. برنامه ریزی برای افزایش تولید و استفاده بیشتر سایر محصولات تامین کننده کالری و پروتئین مانند حبوبات موجب بهبود تغذیه و کاهش فشار بر تقاضای فزاینده مصرف گندم می شود امری ضروری است.