سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین کنفرانس فناوری نانو در محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

نظام الدین دانشور – استاد دانشگاه تبریز، دانشکده شیمی، گروه شیمی کاربردی، آزمایشگاه پژوه
وحید وطن پور سرعین – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تبریز، دانشکده شیمی، گروه شیمی کاربردی
محمدحسین رسولی فرد – دانشجوی دکترا دانشگاه تبریز، دانشکده شیمی، گروه شیمی کاربردی، آزمایش
علیرضا ختائی – دانشجوی دکترا دانشگاه تبریز، دانشکده شیمی، گروه شیمی کاربردی، آزمایش

چکیده:

امروزه، آلودگی محیط زیست نتایج منفی بسیار زیادی در زندگی انسان ها بروز داده است. حذف آلاینده های محیط زیست که دارای اثرات زیان آور زیادی روی اکوسیستم می باشند، ازجمله پژوهشهای انجام یافته در سالیان اخیر می باشد کاربرد فرایندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs) مثل روشهای فنون، الکتروفنتون UV-H2O2و استفاده از فوتوکاتالیزها بویژه استفاده از نانوفوتوکاتالیزهای با سیستم ذره ای نیم رسانا که منجر به تولید رادیکالهای فعالدر طی فرایند اکسیداسیون می گردد، باعث تخریب آلاینده های آلی می وشند. نانو ذرات TiO2 به علت تولدی جفت الکترون – حفره هایی که قدرت کاهندگی و اکسندگی بالایی برای احیاء کردن اکسیژن و اکسید کردن H2O به رادیکالهای سوپراکسید و هیدروکسیل دارا می باشند، بعنوان ایده آل ترین نانوفوتوکاتالیز انتخاب شدهاست. آفت کش ایمیداکلوپراید که به عنوان کنترل کننده آفات کشاورزی مثلشته ها و افتهای مکنده استفاده می شود، برای انسان مضر بوده (LD50=450mg/kg) و حلالیت بالا و زمان نیمه عمر بالایی نیز دارد. در کار پژوهشی حاضر، به بررسی حذف افت کش ایمیداکلوپراید با استفاده از نانو ذرات TiO2 تحت تابش نور UV پرداخته شده است و نتایج حاصل با نتایج حاصل از روشهای فوتولیز، الکتروفنتون و الکتروفوتوفنتون مزدوج با TiO2 مقایسه شده است.نتایج آزمایشات نشان داد که نانو ذرات TiO2 تحت تابش نور UV بالاترینراندمان حذف را نسبت به روشهای دیگر دارا می باشند. همچنین مشاهده شد ک ه افزودن TiO2 20PPM به روش الکتروفنتون باعث افزایش راندمان حذف می شود اما غلظتهای بالا تاثیر چندانی ندارند.