سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

اسماعیل عباسی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته بیابان زدایی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه
ایمان اسلامی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت مناطق بیابانی دانشکده منابع طبیعی
حمید غلامی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته بیابان زدایی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه
زهرا ایازی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته بیابان زدایی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه

چکیده:

شرایط آب وهوایی حاکم بر ایران به همراه سایر عوامل سبب زیاد بودن فرسایش در سطح کشور شده است و با توجه به ارزش خاک به عنوان بستر تولید گیاهی ضرورت و اهمیت مطالعه درمورد فرسایش روشن می شود. محدوده مورد مطالعه از حوزه آبخیز شیرکوه بوده و دارای مساحتی حدود ۱۲۹/۳km2 است که درموقعیت ۲۲ ۴۸ ۵۳ تا ۵۴۰۰۰۰ طول شرقی و ۰۷ ۴۸ ۳۱ تا ۰۰ ۰۰ ۳۲ عرض شمالی واقع شده است. در این تحقیق با تلفیق روش فتوئولوژی و استفاده از تفسیر بصری تصاویر ماهواره ای و بازدید صحرایی، نقشه زمین شناسی و گسل های منطقه در مقیاس ۱:۵۰۰۰۰ تهیه گردید. بر اساس مطالعات انجام شده، منطقه در زون ایران مرکزی قرار دارد، گسل های مهم این حوزه را گسل مهم هامانه و چند گسل فرعی دیگر تشکیل می دهد. از نظر چینه شناسی از قدیمی ترین سازندهای متعلق به پرکامبرین تاجوانترین سازندها متعلق به کواترنر رخنمون دارند و دارای لیتولوژی متنوعی می باشد. دراین تحقیق با استفاده از روش فیض نیا (۱۳۷۴) و احدهای سنگ شناسی از نظر حساسیت به فرسایش طبقهبندی شد، که ازجمله می توان به شناخت واحدسنگ شناسی Qt2 (حساس به فرسایش) در دوره کواترنر و واحد سنگ شناسی TRs (نسبتا مقاوم) در دوره ماقبل کواترنر اشاره کرد. هرچه از طرف سازندهای آذرینی و گرانیتی به طرف سازندهای دوره کواترنر پیش برویم از میزان مقاومت سازندها کاسته می شود. مطالعات میدانی صحت طبقه بندی انجام گرفته را تایید نموده و طبقه بندی بدست آمده می تواد در فعالیت های بهسازی حوزه ابخیز به کار برده شود.