سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: یازدهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

بابک قنبرزاده – استادیار دانشگاه تبریز، گروه صنایع غذایی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبر
عبدالرسول ارومیه ای – استادیار پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، گروه صنایع غذایی دانشکده ک
سیدمحمد موسوی – گروه صنایع غذایی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز
الهامه رزمی راد – گروه صنایع غذایی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

چکیده:

پروتئین زئین یکی از بهترین بیوپلیمرها برای تولید فیلم های خوراکی به شمار می رود و پلی الها پلاستی سایزر های رایجی برای بیوپلیمرها می باشند.در این تحقیق سه نوع پلی ال ( سوربیتول، گلیسرول و مانیتول) در سه سطح ( ۰/۵ ، ۰/۷ و ۱ گرم برگرم زئین) به کار گرفته شد و ویژگی های مکانیکی( کششی)، نفوذ پذیری نسبت به اکسیژن و توپوگرافیAFMفیلم هایزئینی حاصل مورد مطالعه قرار گرفت. فیلم های پلاستی سایز شده دارای مقاومت به کشش نهایی نسبتاً بالاتری نسبت بهفیلم های حاوی گلیسرول و مانیتول بودند.در غلظت های پایین(۰/۵ و ۰/۷گرم بر گرم زئین) تفاوت معنی داری در کرنش تانقطه شکست بین فیلم های حاوی سوربیتول و گلیسرول وجود نداشت ولی در غلظت بالاتر( ۱ گرم بر گرم زئین) این تفاوت معنی دار بود.فیلم های زئینی خالص نفوذ پذیری نسبت به اکسیژن (OP) پایینی داشتند. افزودن پلاستی سایزر تا غلظت ۰/۵گرم بر گرم زئین موجب کاهشOP در فیلم های حاوی سوربیتول و گلیسرول گردید.فیلم های حاوی سوربیتول کمترین و فیلم های حاوی مانیتول بالاترینOP را داشتند. میکروسکوپی نیروی اتمی (AFM) برای ارزیابی مورفولوژی سطحی (پارامتر کیفی) وزبری (پارامترکمی) مورد استفاده قرار گرفت. فیلم های پلاستی سایز شده توسط گلیسرول دارای سطحی صاف تر و پارامتر زبری پایین تر بودند. همچنین همبستگی بین مقادیرOP و زبری در فیلم های زئینی مشاهده نشد.