سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین کنفرانس سراسری توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی
تعداد صفحات: ۱۰
نویسنده(ها):
فیروزه راعی دارابی – کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی و دبیر آموزش و پرورش
میترا مصلحی جویباری – دانشجویی دکترای روانشناسی تربیتی، رودهن
مریم غفوری آثار – دانشجویی دکترای روانشناسی تربیتی، رودهن
نرگس خوشکام – دبیر آموزش و پرورش

چکیده:
زمینه و هدف: دوره نوجوانی و جوانی یکی از بحرانی ترین دوران زندگی فرد است؛ یکی از اهداف تربیت فراهم ساختن موجبات سازگاری فرد با محیط اجتماعی است سلامت روان نیز به عنوان یکی از شروط موفقیت در نظام آموزش و پرورش مورد توجه می باشد. پژوهش حاضر جهت بررسی رابطه بین سازگاری، سلامت عمومی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر صورت گرفته است. روش پژوهش: روش مطالعه ی حاضر از نوع همبستگی می باشد که در سال ۹۱-۹۰ در بین مدارس متوسطه شهرستان میاندرود انجام شد. بدین منظور ۲۸۴ نفر از دانش آموزان دختر سال اول تا چهارم متوسطه شهرستان میاندرود به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامه های سلامت عمومی (GHQ-28) و سازگاری سینها و سینگ را پر کردند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته ها: نتایج حاکی از این بود که بین سازگاری و سلامت عمومی دانش آموزان رابطه وجود دارد و نیز بین سلامت عمومی با پیشرفت تحصیلی رابطه وجود دارد اما بین سازگاری و پیشرفت تحصیلی رابطه معناداری یافت نشد. نتیجه گیری: نیازهای بنیادی و حمایت اجتماعی می تواند بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان تأثیرگذار باشد. می توان از این اطلاعات در راستای برنامه ریزی جهت توجه به تأمین سلامت عمومی (روانی جسمی)دانش آموزان و حمایت اجتماعی آنها – بهره جست و سازگاری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را افزایش داد و یا از شدت ناسازگاری آن ها جلوگیری کرد.