سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حسین میسمی – معاونت پژوهشی مرکز ملی مقاوم سازی ایران
هاشم نوربخش – کارشناس ارشد مهندسی عمران آب، مرکز ملی مقاوم سازی ایران
فرزاد بختیاری – دانشجوی کارشناسی عمران دانشگاه صنعت آب و برق
رضا گاراژیان – دانشجوی کارشناسی عمران دانشگاه صنعت آب و برق

چکیده:

با توجه به نقش و اهمیت جایگاه تامین آب شرب و بهداشتی مورد مصرف اقشار مختلف مردم در شهرها و روستاهای کشور و بالا بردن میزان بهره بری ازمنابع ۳آب قابل استحصال از یک و از سوی دیگرکاهش مشکلات فراروی تاسیسات و ابنیه آبی و افزایش عمر کاربری تاسیسات تهیه، انتقال، توزیع، تصفیه، و ذخیره سازی آب شرب از جایگاه ویژه ای برخوردار است. یکی از دغدغه های اساسی صنعتگران و کاربران کشور حفظ و نگهداری تاسیسات و زیر ساختهای ابی می باشد که هزینه های سنگینی صرف ساخت و بهره برداری از آنها شده است و در مرحله بهره برداری، نگهداری بهینه از آنها از اهمیت خاصی برخوردار است.
در این مقاله سعی بر این است که با توجه به سوابق موجود و تجربیات گذشته نیم نگاهی به بحث خوردگی مخازن ذخیره و نگهداری آب شرب بتنی و فلزی و یا مصالح مرکب صورت پذیرد. خوردگی مخازن بیشتر به صورت محیطی می باشد. ترکیبات موجود در آب مانند ترکیب های گوگرد، هیدروژن، دی اکسید کربن و سایر ناخالصی های موجود در عمل تسریع خوردگی بسیار موثر است.