سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنگره دامپزشکی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

حسین یاوری –
سارا مهدی زاده –
حسینعلی ابراهیم زاده موسوی –

چکیده:

به دنبال تلفات بسیار شدید در اواسط دوره پرورش در یکی از کارگاههای پرورش میگوی بوشهر در مرداد ماه سال ۱۳۸۳ به بررسی علت آن پرداختیم . میگوهای مذکور ۷۰ الی ۹۰ روزه بودند که علائم بالینی کاهش اشتها، کاهش تحرک، آمدن میگوها به سطح یا کناره های استخر،تجمع در ورودی های آب و سیاه شدن آبشش را داشتند . عوامل مختلفی از جمله عوامل قارچی ( فوزاریوم ) ، باکتریائی، کمبود ویتامین ث و افزایش آمونیاک می تواند منجر به علائم فوق دربررسی ظاهری و تهیه لام مرطوب از آبششها هایفه قارچ مشاهده نشد . . و دما ۳۵ درجه سانتی گراد تعیین گردید ppm 1 ، آمونیاک ppm2 در بررسی های بیوشیمیایی به عمل آمده میزان اکسیژن محلول در آب در تاریخچه امده بود که ابتدا ماهیان استخر تلف شده بودند . شایان ذکر است که در کمبود اکسیژن ابتدا ماهیان تلف میشوند . به علت افزایش درجه حرارت بار آلی استخر افزایش یافته بود و میزان اکسیژن محلول در آب شدیدا کاهش و آمونیاک افزایش یافته بود . میزان تغذیه میگو ها نیز کاهش یافته بود در حالی که غذادهی همچنان ادامه داشت و این باعث باقی ماندن غذا در کف استخر و تشدید افزایش بار مواد آلی و کمبود اکسیژن گردیده بود . با توجه به علائم بالینی و آزمایشات به عمل آمده جهت درمان تعویض آب استخر ، کاهش تراکم میگوها و کاهش میزان غذادهی و همچنین هوادهی توصیه گردید که پس از اعمال این موارد کاهش چشمگیر تلفات و علائم بهبودی مشاهده گردید .