سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین کنگره منطقه ای راهکارهای توسعه اقتصادی استان کردستان

تعداد صفحات: ۲۵

نویسنده(ها):

پیام پورمحمدی –
محمد مجدی –
ناصر صباغ نیا –
مهدی محب الدینی –

چکیده:

طبق آمار سال ۱۳۷۸ سطح زیر کشت توت فرنگی در ایران ۲۹۸۳ هکتار و میزان کل تولی توت فرنگی ۲۲۶۲۸ تن با عملکرد میانگین ۷۵۸۵ کیلوگرم در هکتار می باشد که بیشترین سطح زیر کشت ۲۰۸۴ هکتار و بیشترین تولید ۱۸۲۷۷ تن مربوط به استان کردستان می باشد و به عبارتی استان کردستان حودو ۷۰% سطح زیر کشت و ۸۰% تولید توت فرنگی کشور را در اختیار دارد. در حالیکه هیچ گونه صنایع تبدیلی و فرآوری توت فرنگی در این استان موجود نمی باشد. پی از آن تولید استان مازندران ۸/۳% و استان گلستان ۶/۷% می باشد و در سایر استانها تولید توت فرنگی ناچیز می باشد. از جمله مشکلات موجود در استان کردستان عدم وجود واریته های مرغوب و اصلاح شده برای منطقهه می باشد که به عنوان یکی از مهمترین مسائل مشکلاتی را بر روی پیشرفت تولید و صادرات این گیاه در استان به وجود آورده است. یکی از راهکارهای فائق آمدن بر این مشکلات استفاده از روشهای بیوتکنولوژی در تولید و اصلاح توت فرنگی می باشد. با استفاده از این روش می توان توت فرنگی های عاری از ویرووس و با کیفیت بالا در کترین زمان ممکن و با بالاترین کیفیت تولید کرد. همچنین عملکرد توت فرنگی و کیفیت میوه توسط فاکتورهای مختفی از جمله اثر متقابل فتوپریود و دما ، طول دوره استراحت ، مقاومت به بیماریها ، مقاومت به شرایط مختلف خاک ، مقاومت به سرما و افزایش دمای قابل تحمل و قدرت ذاتی رشد تحت تاثیر قرار می گیرد. در نتیجه در یک مکان واریته های خاصی توان رشد و عملکرد بالاتری دارندو تنها به وسیله اصلاح و انتخاب مواد تحت شرایط محیطی خاص می وان توت فرنگی هایی را که بیشترین تعداد صفات مفید را دارند یافت. در این مقاله سعی شده است که راهکارهای اصلاح ، تولید و افزایش کیفیت توت فرنگی با توجه به توانایی ها و قابلیت های منطقه مورد بررسی قرار گیرد.