سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

افشین شریعت مهیمنی – استادیار دانشگاه علم و صنعت
امیر گل رو – کارشناس ارشد دانشگاه علم و صنعت

چکیده:

پس از وقوع یک بحران گسترده و عظیم مانند زلزله در یک شهر بزرگ و پرجمعیت، حدود خرابیها ، خسارات و تلفات بصورت یکنواخت در شهر توزیع نمی شود بطوریکه بخشهایی که بافت فرسوده تر و هم چنین تراکم جمعیت بیشتری دار ند دچار تلفات جانی و مالی وخیم تری خواهن د شد .بدیهی است که مسیرهای شریانی این مناطق نسبت به دیگر راه های شبکه حمل ونقل از اهمیت ویژه ای برخورداراست . از سوی دیگر منابع محدود مالی، قلت زمان و کمبود نیروهای متخصص بازسازی، لزوم استفاده ازیک طرح الوی ت بندی تعمیر و مقاوم سازی اعضای آسیب دیده شبکه حمل ونقل را نشان می ده د.خرابیهای گسترده و آسیب های وارده به اجزای سیستم حمل ونقل در هنگام بروز بحران بر روی عملکرد شبکه تاثیر منفی بسزایی خواهدگذاشت . در این راستا به منظور محاسبه اثرات مخرب اعمالی به سیستم می بایست عناصر بحرانی شبکه حمل ونقل را مورد شناسایی قر ار داد . پس از تعیین مولف ه های بحرانی شبکه، با توجه به وجود منابع مالی محدود، بهین هترین تخصیص سرمایه به منظور مقاوم سازی اجزای شبکه برای پاسخگویی در شرایط اضطراری انجام می گردد