سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین کنفرانس سراسری آبخیزداری و مدیریت منابع آب و خاک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مجید حسینی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان تهران
سیدمحمد میراب – تهران- خیابان طالقانی- بین بهار وشریعتی- پلاک ۶۰۵ – ساختمان شماره ۲ سازمان
سیدعزیز کرمی – تهران- خیابان طالقانی- بین بهار وشریعتی- پلاک ۶۰۵ – ساختمان شماره ۲ سازمان
عباس عطاپورفرد – تهران- خیابان طالقانی- بین بهار وشریعتی- پلاک ۶۰۵ – ساختمان شماره ۲ سازمان

چکیده:

تبخیر و تعرق یکی از راههای اتلاف منابع آبی کشور است که حدود ۷۱ درصد از کل بارش را به خود اختصاص می دهد ویا به عبارت دیگر از متوسط ۲۵۰ میلی متر بارش کشور به میزان۱۷۷/۵ میلیمتر تبخیر و تعرق می گردد. طبق مطالعات طرح جامع آب کشور، ریزشهای جوی کشور سالانه بالغ بر ۴۱۳ میلیارد مترمکعب می باشد که از این مقدار حدود ۹۲ میلیارد متر مکعب به صورت جریانهای سطحی جاری شده، ۲۵ میلیارد متر مکعب مستقیماً به آبخوانهای آبرفتی نفوذ کرده و مابقی به صورت تبخیر و تعرق از سطح زمین، جنگلها، مراتع، دیمزارها و پیکرههای آبی ازدسترس خارج می گردد لذا پرداختن به این مقوله در ارائه راهکارهای عملی پیشگیری از اتلاف منابع ملی ضرورتی اجتناب ناپذیر است. امروزه برآورد تبخیر از دیدگاه هیدرولوژی از اهمیت ویژهای برخوردار است به طوری که در طراحی سدهای مخزنی، تامین نیاز آبی گیاهان و برنامه ریزی در کاهش تلفات تبخیر نقش قابل ملاحظه ای را ایفا می نماید. با توجه به عدم و یا کمبود داده های ایستگاههای هواشناسی معمولا برای تخمین تبخیر پتانسیل ازروشهای تجربی مختلفی همچون بلانی کریدل، ترنت وایت، تشعشع، پنمن و پنمن اصلاح شده استفاده می شود که معمولا بامیزان تبخیر پتانسیل از طشتک اختلافاتی را نشان میدهد. مقاله حاضر با توجه به کمبود اطلاعات موجود در حوزه های آبخیز کشوربه بررسی و مقایسه کلیه روشهای فوق در طول دوره آماری ۲۳ سال در حوضه معرف امامه پرداخته و بهترین روش را با استفاده از آزمون های آماری برای تخمین تبخیر پتانسیل شناسایی و توصیه می نماید