سال انتشار: ۱۳۹۱
محل انتشار: پنجمین همایش ملی حبوبات
تعداد صفحات: ۴
نویسنده(ها):
اندیشه ریاحی – دانشجوی کارشناسی ارشد
میلاد امینی زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد
منا آقابیگی – دانشجوی دکتری دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی دانشگاه تهران
الهام مهرپرورحسینی – کارشناس ارشداقتصادکشاورزی دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی دانشگاه تهران

چکیده:
حبوبات پس ازغلات، دومین منبع مهم غذایی می باشد. حبوبات دارای ارزش غذایی زیادی بوده و به لحاظ قابلیت نگهداری آن از جمله مهمترین منابع غذایی سرشار از پروتئین به شمار میروند. میانگین سطح زیرکشت و تولید حبوبات به ترتیب برابر با ۶۰۶ هزارهکتار و ۶۷۶ هزار تن میباشد. میانگین صادرات این گروه کالایی برابر با ۴۶ هزار تن میباشد. در این پژوهش، برای ساختار بازار،شاخص نسبت تمرکز) CR ( برای مزیت صادراتی حبوبات ایران، شاخصهای مزیت نسبی آشکار شده) RCA ( و مزیت نسبی آشکار شده متقارنRSCAاستفاده شده است. نتایج نشان میدهد که در طول دوره ۶۰ ساله نسبت تمرکز از۰/۴۷۸به ۰/۵۶۵ افزایش یافته که بیانگر آن است ساختار بازار جهانی حبوبات انحصاریتر شده است. همچنین نتایج نشان می دهد که حبوبات در ایران تا سال ۲۰۰۶ مزیت صادراتی داشته و از این سال به بعد با عدم مزیت روبرو بوده است. با توجه به نتایج بدست آمده پیشنهادمیگردد که مسئولان با اتخاذ سیاستهای مناسب تجاری از پتانسیل صادراتی این گروه کالایی به منظور توسعه صادرات غیرنفتیکه از اهداف برنامههای توسعه میباشد و افزایش سهم صادراتی از بازار جهانی بهره لازم را ببرند