سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش مقابله با سوانح طبیعی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مجتبی نقوی – موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران
سیدکاوه حسینی – موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران
سیدهانی متولی عنبران – موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران
محمدعلی ریاحی – موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران

چکیده:

با توجه به مجاور بودن استان مازندران با رشته کوه البرز و موقعیت مکانی ویژهکه بین زون برخوردی ورق های اوراسیا در شمال استان و گندوانا در جنوب استان قرار دارد. به همین لحاظ استان مازندران مشخصات محیط های حاشیه قاره را دارا می باشد و ازنواحی زلزله خیز کشور محسوب می گردد. دراین مطالعه مهمترین خصوصیات زلزله خیزی و گسلهای فعال استان مورد بررسی قرار گرفته است و با توجه به نقشه رو مرکزهای زلزله های تاریخی و دستگاهی، مازندران به سه ناحیه شرقی، غربی و مرکزی تقسیمگردیده است. ازمطالعات انجام شده استنتاج می گردد که ناحیه مرکزی دارای گسلهای جنباتر نسبت به دو ناحیه مجاور خود می باشد بنابراین انتظار می رود دو ناحیه دیگر که زلزله بزرگ و متوسط را تجربه نکرده است پتانسیل زلزله خیزی بیشتری داشته باشد.