سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: سومین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

مژگان کمالی اردکانی – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی مهندسی دانشگاه اصفهان
ابوالفضل کریمی مقدم – دانشجوی دوره دکتری زمین شناسی مهندسی دانشگاه تربیت معلم

چکیده:

زمین لرزه بیستم اردیبهشت ماه ۱۳۷۶ قاینات دارای مشخصات ژئوتکنیکی مانند: گسیختگی زمین، زمین لغزش ، سنگریزش، تغییرات هیدرولوژی و هیدروژئولوژی، روانگرایی و تلفات و خسارات است که این مشخصات به همراه سنگ شناسی و ساختارهای مختلف این مناطق مورد مطالعه قرار گرفته اند. گسلش جدید که در اثر گسیختگی زمین حادث شده است دارای ۱۳۵ کیلومتر طول با روند عمومی شمالغرب – جنوب شرق و ساز و کارغالب آن امتداد لغز راستبر، بامولفه افقی حدود ۳ متر و مولفه قائم ۱۲۰ سانتیمتر و شیب صفحه ای ۸۵ Sw درجه سانتی گراد است. این گسل بر روی نقشه زمین شناسی منطقه به همراه اسامی روستاهای تخریب شده ترسیم شده است.
منطقه به شدت تکتونیزه بوده و توسط گسلها و چین ها تغییر شکل حاصل کرده است. روند غالب ساختارها، شمالغرب، جنوبشرق بوده که در مواردی روندهای متفاوتی را به خود می گیرد. دلیل این تغییر روندها، چرخشی بودن بلوک لوت است. عوامل موثر در لرزه خیزی شرق ایران عبارتند از : وجود گسلهای عمیق و فعالیت آنها ، وجود افیولیت ها بعنوان یک عدم تعادل در ساختار پوسته ای کهحکایت از مناطق برخورد صفحات دارد، نیروهای کوهزائی،حرکات همگرای صفحات و وجود فرورانش در جنوب این مناطق که باعث فعال شدن گسلهای این مناطق می شود.