سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سیزدهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

شاهین بنکدار – دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی پزشکی، گروه بیومتریال
فریبا اورنگ – تهران، دا
شریف حیدری – دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی پزشکی، گروه بیومتریال
علی پورمر – دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی پزشکی، گروه بیومتریال

چکیده:

در این تحقیق هیدروژل های پلی وینیل الکل (PVA) با درصدهای مختلف حلال تهیه گردید و برای دستیابی به میزان جذب آب بهینه خواص مکانیکی مشابه با غضروف منیسک طبیعی، تحت سیکل های متعدد freeze-thawing و عملیات حرارتی قرار گرفت. برای تعیین خواص فیزیکی و شیمیایی نمونه ها از طیف مادون قرمز (FTIR)، تست درصد تورم در آب، تعیین میزان تر شوندگی (زاویه تماس) و سختی سنجی استفاده گردید. بر طبق نتایج هیدروژل پلی وینیل الکل بدست آمده با ۲۰% وزنی PAV و ۵۰ درصد حلال آب، ۵۰% حلال DMSO، سه سیکل freeze-thawing و عملیات حرارتی ۸۰ درجه سانتیگراد به مدت ۲۴ ساعت، بالاترین مقدار جذب آب و کمترین سختی را داشت. در نتیجه می توان گفت افزایش تعداد سیکل های freeze-thawing دارای یک حد بهینه است و لزوما با افزایش تعداد سیکل، درصد جذب آب نمونه افزایش نمی یابدو در انتها نیز آزمون سمیت سلولی انجام گرفت که نتایج حاکی از زیست سازگاری نمونه ها بود.