سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین همایش زمین شناسی مهندسی و محیط زیست ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

غلام حیدر زورقی – دانشجوئی کارشناسیارشد زمین شناسی مهندسی؛ دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان
جعفر رهنماراد – استادیار و معاون پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان

چکیده:

سد گوانیچ در طی سالهای ۱۳۸۳-۱۳۸۴ در فاصله ۸۰ کیلومتری غرب شهر خاش در استان سیستان و بلوچستان توسط سازمان جهادکشاورزی احداث گردید . همزمان با عملیات اجرائی در سال ۱۳۸۳ ، در نتیجه جاری شدن سیلاب در مخزن سد ۲ مورد سنگچال با اعماق ۱۰ و ۱۲ متر نسبت به زمین طبیعی و قطر ۸ متر ایجاد گردید، که در نتیجه آن در مدت ۶ و ۱۵ ساعت به ترتیب ۱۰۰ هزار و ۳۰۰ هزار مترمکعب از طریق آنها خارج گردید . با بررسیهای بهعمل آمده مشخص گردید، که این فرار سریع سیلاب بر روی تنها منبع آبی منطقه یعنی قنات کهننوک بیتأثیر بوده است . منطقه جنوبشرق ایران هرچند از نظر سنگشناسی با رخساره فلیشی شناخته میشود، ولی در این محل شامل سنگهای کالردملانژی کرتاسه و سنگهای آهکی تودهای و لایهای همراه با تناوب شیل متعلق به ائوسن زیرین میباشد . وجود آهکهای تودهای اینترکلاستدار در منطقه حکایت از فعال بودن حوضه رسوبی در زمان تشکیل میکند . ایجاد فعالیت – های تکتونیکی بعد از تشکیل این آهکها باعث چینخوردگی و همچنین شکستگی و درز و شکافهای متعدد در منطقه گردیده است . عمل انحلالی آب , مخصوصاً در امتداد سطوح لایهبندیها و شکستگیها در گذر زمان باعث پدید آمدن حفرات متعدد
در این سطوح شده است . این عمل در سطوح شکستگیها و لایهبندیهای زیرزمین و عمدتاً در سنگهای آهکی بیشتر عمل نموده و باعث ایجاد حفرات بزرگ در آنها گردیده است . این حفرات به وسیله رسوبات آبرفتی بعدی پوشیده شده , و به عنوان مناطق ناپایدار بالقوه شناخته شده که باعث ایجاد سنگچال ) (Sinkhole در سطح منطقه گردیده است .