سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

غلامرضا قدرتی امیری – دانشیار دانشکده مهندسی عمران دانشگاه علم و صنعت ایران
رضا عباس نیا – دانشیار دانشکده مهندسی عمران دانشگاه علم و صنعت ایران
علیرضا سلیمانی – کارشناسی ارشد سازه دانشکده مهندسی عمران دانشگاه علم و صنعت ایران
سیدعلی رضویان امرئی – دانشجوی دکتری مهندسی زلزله دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

گسترش شبکه های تولید و انتقال انرژی و افزایش مداوم انرژی الکتریکی انتقالی، تحول اساسی در ساختمان خطوط انتقال الکتریکی و ارائه طرق جدید بمنظور تامین و راندمان بهتر و کاهش افت انرژی را ضروری ساخته است. روش معمولی افزایش ظرفیت شبکه های سراسری و میزان تبادل انرژی با استفاده از ولتاژهای بالا امکان پذیر می گردد. با بکار بردن ولتاژ بالا اتلاف انرژی کاهش پیدا خواهد کرد و میتوان از یک نیروگاه انرژی الکتریکی را به نقاط دور دست انتقال داد و از ایجاد پستهای مختلف جلوگیری نمود، همچنین می توان شبکه های خطوط انتقال نیروی داخل کشور را به کشورهای همسایه ارتباط داد. در این زمینه بعضی از کشورها نظیر آمریکا، کانادا و روسیه با تحقیقات و بررسیهایی که انجام داده اند خطوط انتقال نیرو با ولتاژهای بالای ۱۵۰۰ کیلو ولت را در دست مطالعه دارند. اما در ایران حداکثر ولتاژ خطوط انتقال نیرو ۴۰۰ کیلو ولت می باشد، که با توجه به نکات مطرح شده لازم است این ولتاژ افزایش داده شود. با بالا بردن ولتاژ، سطح مقطع هادی و فواصل الکتریکی تغییر پیدا کرده و در نتیجه بار وارده و شکل هندسی برجهای انتقال نیرو تغییر می یابد. در این مقاله دکل ۷۰۰KV-AC مورد مطالعه قرار گرفته و مناسبترین دکل که با شرایط اقلیمی و فناوری کشور ایران سازگار می باشد از نظر هندسه طرح گردیده و سپس طرح هندسی این نوع دکل براساس مسائلی نظیر حداقل فواصل الکتریکی بدست آمده و این دکل با در نظر گرفتن ترکیبات بارهای ئارده با استفاده از برنامه های سازه ای مختلف مورد تحلیل و طراحی قرار گرفته است. در انتها با یک جمع بندی برای شرایط خاص کشور ایران ضوابط و معیارهای هندسی، نوع دکل و طرح این دکل ارائه گردیده است.