سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سومین همایش ایمنی هوانوردی

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

ایمان امانی – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه هوایی شهید ستاری – مرکز تحصیلات تکمیلی
سیدمحمدباقر ملائک – دانشیار دانشگاه صنعتی شریف – دانشکده مهندسی هوافضا

چکیده:

هلیکوپتر بعنوان یکی از اصلی ترین وسایل حمل و نقل هوایی منطقه ای که نیاز به مکان ویژه ای برای نشست و برخاست ندارد، یکی از المانهای اصلی سیستم حمل و نقل ملی و منطقه ای بشمار می رود . با این حال نوع سوانحی که معمولا باعث سقوط هلیکوپترها می گردد، پیچیدگی بیشتری را نسبت به هواپیماها نشان می دهد . این پدیده از آن جهت است که تقس یم بندی هلیکوپترها از دیدگاه کلاس و نوع مأموریت و به تبع آن سیستمهای بکار رفته و نوع سانحه به یک شکل در بین سازندگان آن مطرح نیست . از این جهت بررسی سوانح مربوط به آنها ض روری بنظر می رسد . در این مقاله تعداد ٩٢١٠ سانحه که در دوره زمانی ١٩٦٢ الی ٢٠٠٤ اتفاق افتاده، بر اساس زیر مجموعه های مؤثر در طراحی از نظر بارگذاری محیطی و عملیاتی و تأثیر آن بر طراحی ناوگان پروازی مورد بررسی قرار گرفته است . دیدگاههای مورد بررسی عبارتند از : علت احتمالی سوانح، عامل سهیم، فاز پروازی، اولین نشانه، شرایط آب و هوایی – سرعت و جهت باد و اثرات وزن در سوانح . به این ترتیب سعی می گردد عوامل مؤثر در سوانح با نگرش طراحی دسته بندی گردند