سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

داود ارادتمند اصلی – استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات – دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه
آی. اس. دوآ – استاد گروه فیزیولوژی گیاهان زراعی – دانشکده علوم گیاهی دانشگاه کشاورزی پنجاب هندوستان

چکیده:

در این آزمایش سیستم آوندی محور سنبله در گیاه گندم در دو رقم PBW-343 و PBW-134 مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در مزرعه تحقیقاتی دانشکده علوم گیاهی دانشگاه کشاورزی پنجاب هندوستان در سال زراعی ۸۵-۱۳۸۴ به انجام رسید . در فواصل میان گره های طول محور سنبله دستجات آوندی مرکزی و کناری مورد اندازه گیری قرار گرفت و تعداد ، اندازه و نحوه پراکنش آنها بررسی شد . نتایج نشان دهنده یک رابطه معنی دار بین تعداد سنبلچه های روی محور سنبله و تعداد دستجات آوندی مرکزی در بخش پایینی محور سنبله بود . تعداد دستجات آوندی مرکزی و کناری در طول محور سنبله از پایین به طرف بالا کاهش پیدا کرد . کاهش در مورد آوندهای کناری بیشتر در میان گر ه های بخش پایینی سنبله اتفاق افتاد . در حالی که کاهش تعداد دستجات آوندی مرکزی از یک میانگین حدود ۰/۴ آوند در هر میان گره بین میاه گره های ۱تا ۴ (بخش پایینی محور سن بله)، میانگین ۱/۴ بین میان گره های ۵ تا ۱۴ (بخش میانی محور سنبله) و از میان گره ۱۵ تا میانگره مربوط به سنبلچه های پایانی (بخش بالایی محور سنبله) میانگین حدود یک آوند مرکزی بود. اندازه دستجات آوندی نیز در طول محور سنبله با یک الگوی ویژه ای کاهش پیدا کرد به طوری که بیشترین اندازه دستجات آوندی در قسمت میانی محورسنبله و سپس به ترتیب در قسمت های پایینی و بالایی آن مشاهده گردید . همبستگی تعداد و وزن دانه ها با تعداد و اندازه دستجات آوندی مربوط به هر سنبلچه در طول محور سنبله ثبت و سنبلچه های قسمت میانی محور سنبله با دارا بودن بیشترین میانگین وزن و تعداد دانه دارای بیشترین تعداد و اندازه دستجات آوندی مرکزی در مقایسه با قسمتهای دیگر محور سنبله بودند.