سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

توحید نودل –
عبداله مصطفایی –

چکیده:

اساساً بیوراکتورهای غشایی، ترکیبی از فرآیند لجن فعال و جداسازی غشایی هستند که کاربرد آنها در تصفیه فاضلابها به سرعت در حال گسترش می¬باشد. نتایج بررسی¬ها نشان می¬دهد که در تصفیه فاضلابهای شهری و صنعتی با بیوراکتورهای غشایی، غلظت MLSS می¬تواند به بیش از mg/l 10000 بالغ گردد. بالا بودن این غلظت و بکارگیری جداسازی غشایی بجای ته¬نشینی ثانویه (در فرآیند لجن فعال)، باعث افزایش راندمان تصفیه می¬شود. این بدان معنی است که راندمان حذف COD در این سیستمها حدود ۹۸%-۹۰% و میزان BOD پساب خروجی نیز معمولاً کمتر از mg/l 5 می¬باشد. عمر بالای لجن در این سیستمها باعث افزایش باکتریهایی مانند نیتروزوموناس و نیتروباکتر می¬شود که راندمان حذف نیتروژن را بهبود می¬بخشند و می¬توان مدعی شد که نیتریفیکاسیون در این سیستمها تقریباً بصورت کامل انجام می¬گیرد. راندمان حذف فسفر نیز بالای ۸۰% گزارش شده است که با افزودن بعضی مواد منعقد کننده می¬توان این رقم را حتی به بیش از ۹۵% افزایش داد. نوع و جنس غشاء، نوع فاضلاب و نحوه هوادهی از عوامل تاثیرگذار بر فلاکس جریان تراویده می¬باشند. نتایج اکثر مطالعات نشان می¬دهد که نرخ تولید لجن در بیوراکتورهای غشایی از تولید لجن در سیستم¬های لجن فعال کمتر است. غلظت بالای MLSS و زیاد بودن عمر لجن، باعث کاهش نرخ تولید لجن در این سیستمها می¬شود. در این مقاله پس از شرح فناوری بیوراکتورهای غشایی، شرایط عملیاتی و راندمان این سیستمها در دو زمینه تصفیه فاضلابهای شهری و صنعتی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.