سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

اکبر سهرابی – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه لرستان
جهانگردی محمدی – دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه شهرکرد
کیانوش بهرهی – عضو هیات علمی مجتمع آموزش جهاد کشاورزی لرستان
سیدعلیرضا سیدجلالی – عضو هیأت علمی موسسه تحقیقات خاک و آب

چکیده:

در ارزیابی کیفی تناسب اراضی به روش فائو تناسب فیزیکی اراضی برای نباتات مختلف مشخص می شود و درارزیابی کمی و اقتصادی می توان میزان عملکرد محصول و میزان سوددهی هر زمین را برآورد نمود در روش پارامتریک، سطوح مختلف محدودیت مشخصات زمین در یک مقیاس کمی بین صفر تا ۱۰۰ درجه بندی می شود . در این روش ابتدا ارزیابی اقلیم و سپس ارزیابی خصوصیات زمین انجام گرفته و شاخص اراضی تعیین می گرددبا بکارگیری مدل پیوسته فازی در کنار مجموعه ابزار آمار مکانی می توان به طبقه بندی پیوسته ای از تناسب اراضی برای محصولات مختلف کشاورزی دست یافت . مقایسه دو روش فازی و پارامتریک نشان می دهد که اطلاعات روش فازی کاملتر و جامع تر است . به منظور مقایسه و قضاوت در مورد دقت و کارآمدی دو روش پارامتریک و فازی، ضریب همبستگی بین شاخص اراضی محاسبه شده و عملکرد زارعین را بدست می آورند .
تانگ و همکاران (۱۹۹۱) در یک مطالعه مشابه در مورد ذرت ضریب همبستگی بین شاخص اراضی و عملکرد زارعین را به روش فازی ۰/۹۸۶ و به روش پارامتریک ۰/۹۲۷ بدست آوردند . سهرابی (۱۳۸۲) این ضرایب همبستگی را برای چغندر قند به روش پارامتریک و فازی به ترتیب ۰/۵۵۶ و ۰/۵۳۳ بدست آورد . پائین بودن این اعداد به علت مدیریت سنتی در مقایسه با تانگ و همکاران می باشد . هدف از این تحقیق بررسی علل برتری روش فازی بر فائو در طبقه بندی تناسب اراضی برای چغندر قند در سیلاخور لرستان بود .