سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت و توسعه کشاورزی پایدار در ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مظاهر امینی نجف آبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی دانشگاه شهرکرد
بهزاد قربانی – استادیار گروه مهندسی آب دانشگاه شهرکرد

چکیده:

امروزه منابع آب زیرزمینی به عنوان بزرگترین منبع تامین آب کشاورزی و شرب به شمار می رود که با گسترش تقاضا برای آب، به سرعت در حال کاهش است. در ایران بالای ۸۰% آب قابل استحصال در بخش کشاورزی مصرف می گردد. راندمان آبیاری در بسیاری از مناطق ایران کمتر از ۴۰ درصد است که طبق گزارش فائو، با احتساب راندمان ۳۱/۵%، ۴۳۸ میلیارد متر مکعب آب صرفا در بخش کشاورزی نیاز است که هم اکنون به حدود ۹۰ میلیار متر مکعب دسترسی وجود دارد. بنابراین اساس توسعه پایدار در بخش کشاورزی استفاده بهینه از آب و منابع موجود می باشد. تجربه نشان داده است که یکی از دلایل مهم پایین بودن بهره وری آب در ایران مدیریت نامناسب سیستم آبیاری در مزرعه است که اگر این مدیریت را در سه مرحله مطالعه و طراحی، اجرا و بهره برداری تقسیم بندی کنیم، بایستی مطالعات لازم انجام شده و کمبودها و اشکالها برای هر مرحله مشخص و اصلاح گردد.
بر اساس گزارشات سازمان جهاد کشاورزی استان چهارمحال بختیاری در شهرستان شهر کرد تا پایان سال ۱۳۸۵ تعداد ۷۲ طرح آبیاری بارانی با مساحتی بالغ بر ۲۳۰۰ هکتار اجرا شده است. تمام سیستم های آبیاری بارانی اجرا شده از سال ۱۳۶۷ به بعد از نوع کلاسیک ثابت با آبپاش متحرک بوده است. سیستم آبفشان غلطان در مرتبه دوم با سهم ۴% قرار دارد که به مرور جای خود را به سیستم کلاسیک می دهد.