سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مجید میرزائی – عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه خلیج فارس
تیمور سهرابی – استاد دانشکده مهندسی آب وخاک دانشگاه تهران
مسعود رشمانلو حمیدآبادی – دانشجوی سابق دانشکده مهندسی آب و خاک دانشگاه تهران

چکیده:

کاهش تلفات آب و افزایش بازده آبیاری، یکی از اصول اساسی در توسعه کشاورزی می باشد. بررسی و شناخت مدیریتهای مختلف و عملکرد انها مهمترین عامل برای ارزیابی بهبود شرایط نامطلوب و نهایتا افزایش بازده آبیاری محسوب می گردد. در این راستا برای دستیابی به اهداف مذکور، عملکرد سیستم های آبیاری بارانی چرخدار و ثابت با آبپاش های متحرک در مارع تحکت شبکه آبیاری دشت قزوین در سال ۱۳۸۴ بررسی شد. برای این منظور دو مزرعه یونجه تحت مدیریت زارعین انتخاب شد و با اندازه گیری رطوبت خاک در قبل و بعد از آبیاری وهمچنین اندازه گیری آب پخش شد در روی زمین و تعیین میزان آب خارج شده از آبپاشها و تعیین خصوصیات فیزیکی خاک، مقادیر AELQ , CU, DU, PELQ در این دو مزرعه تعیین گردید. برای مقایسه بهتر دو سیستم این ازمایش ها درپنج نوبت آبیاری و در طول فصل رشد انجام شد. با محاسبات صورت گرفته مقادیر متوسط و حد پایین و حد بالای شاخصهای مذکور تعیینشد. در سیستم آبیاری بارانی چرخدار دامنه شاخص AELQ بین ۲۸/۳ تا ۴۱/۲ درصد که بطورمتوسط ۳۳/۸% وشاخص PELQبین ۵۱/۶ تا ۷۵/۱ درصد که بطور متوسط ۶۲/۲% و شاخص CU ین ۷۳/۵ تا ۸۷/۱ درصد کهبطور متوسط ۸۱/۰% و شاخصDU بین ۵۸/۳ تا ۷۹/۳ درصد که بطور متوسط ۷۱/۵% تعیین گردید. برای سیستم آبیاری بارانی ثابت با آبپاش های متحرک دامنه شاخص PELQ بین ۳۲/۱ تا ۶۲/۶ درصد که بطور متوسط ۴۶/۸% وشاخص CU بین۴۰/۶ تا ۷۸/۰۱ درصد که بطور متوسط ۶۸/۰% و شاخص DU بین ۳/۶ تا ۷۳/۵ درصد که بطور متوسط ۵۵/۷% تعیین گردید.